با اجازه از حضرت حافظ در اشعارش دست می برم و چند کلامی با بعضی مسئولین حرف می زنم.

خطاب به رئیس جمهور محترم:

ناگهان پرده بر انداخته ای یعنی چه؟         هسته ای را به عدو باخته ای یعنی چه؟

خنده بر لب، پشت خط، گوشی به دست        اینچنین با اوباما ساخته ای یعنی چه؟

پیر ما گفت که «شیطان بزرگ» است عدو          قدر این مرتبه نشناخته ای یعنی چه؟

اینقدر انگ نچسبان به همه منتقدان           ما را از پای درانداخته ای یعنی چه؟

تو که گفتی بگذارید مرا نقد کنند              پس چرا تیغ به ما آخته ای یعنی چه؟

اعتمادت به خدا باشد و مردم نه به غرب           خانه از غیر نپرداخته ای یعنی چه؟

چو بشنوی سخن منتقد مگو که خطاست             تحملت کم است شیخ حسن خطا اینجاست!

در مورد توافقنامه ژنو:

دل از من برد و روی از من نهان کرد                توافقنامه ای که با جهان کرد

چرا گویند توافق محرمانه است                 خدا را با که این بازی توان کرد

که را گویم که ملت نیست محرم                ولی شیمون پرز را رخ عیان کرد

چرا چون لاله خونین دل نباشم              ز توهینی که دشمن بی امان کرد

******

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت            ما چرا هسته ای مان را به جوی نفروشیم!

خطاب به جواد آقای ظریف:

دیدی که غرب جز سر جور و ستم نداشت                 بشکست عهد و ز غم ما هیچ غم نداشت

وقتی که دست می دهی با جان کری ببین          دستت یکی دو سه انگشت کم نداشت؟!

اگر اشتون اروپایی به دست آرد دل ما را               به لبخندش فرو کاهم غنی سازی بالا را

این آخری هم خطاب به....

واعظان کاین جلوه در محراب  و منبر می کنند         چون به مجمع می روند خود کار دیگر می کنند

مشکلی دارم ز شیخ مصلحت سنجی بپرس                         با سبد کالا چرا ملت گداپرور کنند؟

پ ن: خوب دیگه فعلا کافیه ،یه وقت حافظ را هم ممنوع القلم می کنند و میذارن تو لیست سیاه!!!




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  بی مزه، 
برچسب ها: روحانی، ظریف، توافقنامه ژنو، هسته ای، اشتون، طنز قند پهلو، آمریکا،
ارسال در تاریخ چهارشنبه 16 بهمن 1392 توسط عقل کل

بحث در مورد مذاکرات هسته ای ژنو بسیار مفصل است و برای روشن شدن کامل آن باید از جوانب مختلف به آن پرداخت. اینکه چه امتیازاتی دادیم و چه امتیازاتی گرفتیم یا اینکه متن توافقنامه چه ابهاماتی دارد که می تواند در ادامه مذاکرات مورد سوء استفاده قرار بگیرد و یا حتی اینکه این توافقنامه بر رشد علمی کشور و روحیه جهش علمی محققان چه تاثیراتی خواهد داشت و... هر کدام نیازمند بحث جداگانه ایست که در یک مطلب نمی گنجد.

 در اینجا توافقنامه ژنو را فقط از منظر یک سوال مورد بحث قرار می دهیم. سوالی که پاسخ روشنی به آن داده نشده است.

آقای ظریف بعد از پایان مذاکرات ژنو گفت: « اگر غربی ها به تعهدات خود عمل نکنند از تعهدات خود بر می گردیم و هیچ نگرانی نداریم همان طور که آنها می توانند برگردند ما هم می توانیم. به شما اطمینان می دهم که هیچ نگرانی از این قضیه نداریم ما وارد این حوزه شدیم با این هدف که منافع کشور را به پیش بریم و حقوق مردم را حفظ و فشارهای غیرعادلانه و ظالمانه ای را هم که بر این مردم وارد شده است رفع کنیم. می توانستیم بنشینیم شعار بدهیم اما اگر این کار را می کردیم هیچ گاه فشارها از روی مردم برداشته نمی شد. برای من هم خیلی راحت تر بود که بنشینم و شعار بدهم و مجبور نبودم تا ساعت سه صبح مذاکره کنم و 4 صبح در جمع خبرنگاران مصاحبه مطبوعاتی بگذارم.»

یک سوال ساده از آقای ظریف این است که اگر غربی ها به تعهداتشان عمل نکنند آیا قضیه به همین راحتی است که ایشان اشاره کرده است و واقعا جای هیچ گونه نگرانی وجود ندارد؟

آقای ظریف! تصور کنید بعد از سه چهار ماه متوجه شوید که غربی ها اراده جدی برای عمل به تعهداتشان ندارند و ما هم در مقابل خواستیم از تعهداتمان کنار بکشیم ، آیا ما نیز مثل غربی ها چیزی از دست نداده ایم که بابت آن نگران باشیم؟

آیا ذخایر اورانیوم 20 درصدمان هنوز دست نخورده باقی مانده است تا نگرانش نباشیم؟ آیا تمام اطلاعاتی که در زمینه طرح و نقشه های ایران برای تاسیسات هسته ای، معادن موجود در کشور، شرکت های نورد اورانیوم، منبع مواد و...در اختیار بازرسان قرار داده ایم قابل بازگشت است؟ چگونه می خواهید این اطلاعات را برگردانید؟ مگر اطلاعات هم قابل بازگشت است که نگران نباشیم آقای ظریف؟

اصلا فرض کنید غرب در این شش ماه به تمام تعهداتش عمل کرد و شما قرار است دوباره به پای میز مذاکره نفس گیر با غرب بنشینید آیا برای ادامه مذاکرات هنوز دستتان پر است؟ طرف غربی مهمترین مهره هایش را که تحریم های نفتی و بانکی است هنوز در مشتش نگه داشته است و برای از میان برداشتن این تحریم ها مسلما مابه ازای سنگینی طلب خواهد کرد (همان چیزهایی که اوباما در مکالمه تلفنی وعده اش را به نتانیاهو می دهد!) آیا شما مهره ی سنگینی که بتواند مشت طرف غربی را باز کند هنوز در اختیار دارید؟

 آیا غیر از غنی سازی 20 درصد و آب سنگین اراک و...که اکنون به میز مذاکره آوردید و با آن اندکی از تحریم ها را به چالش کشیدید مهره های دیگری هم دراختیار دارید که قدرت چانه زنی و معامله با آن را در مذاکرات آتی داشته باشید؟

اگر غربی ها به پذیرش پروتکل الحاقی و دست کشیدن از قسمتی دیگر از فعالیت های هسته ای امید بسته اند خودتان بهتر می دانید که پذیرش پروتکل الحاقی نیاز به اجازه مجلس دارد و هیچ سیاستمدار هوشمندی نیز حاضر نخواهد شد تجربه شکست گذشته در پذیرش این پروتکل را دوباره تکرار کند. پس با این حساب با کدام برگ برنده ای قرار است تحریم های اصلی نفتی و بانکی برداشته شود؟

آقای ظریف! شما دیپلمات زبده ای هستید و ما هم خوب می دانیم که شما مذاکرات سخت و نفس گیری را در پیش داشته اید و علاوه بر فشاری که از طرف غرب بر شما و تیم مذاکره کننده وارد می شده است احتمالا از داخل نیز علاقه و اصرار زیادی برای ایجاد این توافق قبل از گزارش صد روزه رئیس جمهور وجود داشته است تا این توافق در گزارش صد روزه به عنوان کلیدی راهگشا به مردم معرفی شود اما آنچه فراتر از همه دولت هاست منافع ملی ایران است، به ما حق بدهید که نگران از دست دادن منافع ملی مان باشیم.

اگر در ادامه مذاکرات دست شما خالی باشد مسلما طرف غربی به رفع تحریم های اساسی دست نخواهد زد و این درحالی است که ما در این شش ماه هم از پیشرفت هسته ای دست کشیده ایم و هم خزانه اورانیوم 20 درصد را از دست داده ایم و مهمتر از همه، اطلاعات مهم هسته ای و حتی اطلاعات مهم علمی و راه های میانبری را که تاکنون برای رسیدن به پیشرفت هسته ای طی کرده ایم در اختیار غربی ها قرار داده ایم.

آقای ظریف! شما هم به ما انصاف بدهید و بگویید آیا این جای نگرانی ندارد؟ 




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: مذاکرات هسته ای، ژنو، 5+1، ایران، آمریکا، ظریف،
ارسال در تاریخ سه شنبه 5 آذر 1392 توسط عقل کل
(تعداد کل صفحات:4)      [1]   [2]   [3]   [4]  

قالب وبلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic