« ما مسئله محرمانه بودن را رعایت و از کلیه اطلاعات حفاظت می کنیم و حفاظت از این اطلاعات جزو برنامه های ماست.»

این بخشی از سخنان آمانو رئیس آژانس بین المللی انرژی اتمی است که سال گذشته در جمع اعضای کمیسیون برجام حاضر شد و به آنان تضمین داد که اطلاعات هسته ای ایران محرمانه خواهد ماند.

و هنوز یکسال از این تضمین نگذشته که خبر رسید سند محرمانه ایران و آژانس به بیرون درز کرده و از خبرگزاری آسوشیتدپرس سر در آورده است!

همکاری ایران با آژانس هیچ خیری برای ایران نداشته و فقط باعث شر بوده است. زمانی که مردم ایران در مضیقه دارویی قرار گرفته بودند و بیماران خاص و سرطانی به رادیو دارو نیاز داشتند آژانس هیچ کاری برای ایران نکرد و اگر به همت دانشمندانی همچون شهید شهریاری، اورانیوم 20 درصد در داخل تولید نمی شد معلوم نبود چه بلایی بر سر بیماران نیازمند دارو می آمد.

نام آژانس با بی اعتمادی گره خورده و مردم ایران بارها ضربه اعتماد به آژانس را خورده اند. شهدای هسته ای در اثر درز اطلاعات هسته ای که در اختیار آژانس قرار گرفته بود توسط موساد به شهادت رسیدند. آیا امروز نباید نگران جان نخبگان هسته ای باشیم؟

وقتی سخنگوی سازمان انرژی اتمی نسبت به درز سند محرمانه واکنش نشان می دهد و می گوید: « ما از این به بعد بر اساس پروتکل الحاقی بسیاری از اسناد را در اختیار آژانس قرار خواهیم داد... نگرانی ما از این بابت است که اگر امروز این سند غنی سازی بلندمدت ما درز کرده، فردا سرنوشت اطلاعات دیگر ایران در سازمان چه می شود؟ » با این حال آیا باز هم باید به همکاری همه جانبه با آژانس ادامه دهیم و همچنان اجازه دهیم که آژانس به بازرسی ها و نظارت های گسترده خود ادامه دهد؟

اگر فقط یک درصد احتمال بدهید که بار دیگر جان نخبگان هسته ای در معرض خطر قرار گیرد آیا ادامه همکاری گسترده با آژانس و اجرای پروتکل الحاقی عاقلانه است؟ آیا وقت آن نرسیده که نخبگان هسته ای را دریابیم؟



طبقه بندی: به رنگ سیاست، 
برچسب ها: هسته ای، آژانس، سند محرمانه، آمانو، مذاکرات هسته ای، شهدای هسته ای،
دنبالک ها: دم خروس اطمینان های آژانس،
ارسال در تاریخ چهارشنبه 6 مرداد 1395 توسط عقل کل
تا همین چند وقت پیش، محض مزاح و شوخی می گفتیم کارکرد حسین فریدون در مذاکرات هسته ای ، رد و بدل کردن اطلاعات به زبان سرخه ای به رئیس جمهور بوده است اما امروز از زبان آقای عراقچی می شنویم که حسین فریدون با زبان سرخه ای حماسه آفریده  و به انجام توافق هسته ای کمک کرده است!

نمی دانیم بخندیم یا گریه کنیم! در دنیایی که هر روز دریچه ای جدید از علم و تکنولوژی بر انسان می گشایند زیان سرخه ای تبدیل می شود به رمزنگاری دو برادر تا توافق هسته ای شکل بگیرد! (گویا فقط در جهان ،همین دو برادر با این زبان آشنا هستند و هرگز سرویس های جاسوسی دشمن نمی توانند به رمز و رموز این زبان دست یابند!)

آیا سرنوشت اطلاعات محرمانه هسته ای را نیز اینگونه تضمین می کنند و ادعا می نمایند که « کاملا مراقب هستیم!»

چند روز پیش نماینده ایران در آژانس بین المللی انرژی اتمی برای چندمین بار از آمانو خواسته بود از آنجا که به مرحله ای مهم در امر اجرای پروتکل اضافی درباره اعلامیه ابتدایی نزدیک می شویم در حفظ اسرار و اطلاعات محرمانه هسته ای ایران ، کوششی دوچندان داشته باشد تا تجربه های تلخ گذشته که منجر به درز اطلاعات هسته ای ایران شد تکرار نشود.

قبلا که به این مرحله مهم نرسیده بودیم درز اطلاعات هسته ای منجر به ترور نخبگان هسته ای ایران شد، امروز که به مرحله مهمی رسیده ایم که باعث نگرانی مسئولین هم شده است آیا می شود بی تفاوت باشیم؟
 
و آیا ایران نباید در قبال عمل نکردن آمریکا به تعهداتش که صدای اروپایی ها را نیز درآورده است و به نشست های بی نتیجه مقامات اروپایی با آمریکا منجر شده است اقدامی متقابل انجام دهد و حداقل کمی در ادامه همکاری با آژانس تعلل ورزد تا شاید بخشی از تحریم ها برداشته شود؟ وقتی آمریکا به تعهداتش عمل نمی کند چرا ایران باید مو به مو به تعهداتش عمل کند و در اجرای یکطرفه تعهداتش اصرار ورزد و به مراحل بعدی گام بردارد؟

آیا آژانس بین المللی انرژی اتمی از سازمان مللی که تحت فشار لابی های سعودی و صهیونیستی و برای تامین مالی خود، نام عربستان را از لیست قاتلان کودکان یمن خارج می کند مهمتر و مقتدرتر است که بتواند از درز اطلاعات هسته ای ایران جلوگیری کند؟ بودجه آژانس را چه کسانی تامین می کنند؟

ساده اندیشی است که گمان کنیم با چند توصیه به آمانو می شود جلوی سرقت اطلاعات محرمانه هسته ای ایران را گرفت. هنوز یادمان نرفته که یکی از بازرسان سابق آژانس که گویا از ترور نخبگان هسته ای ایران ، کمی وجدانش به درد آمده بود چند بار به ایران توصیه کرد که مراقب جاسوسی های آژانس باشد و دوباره اعتماد نکند.

از یک طرف با نگاهی به ساده اندیشی برخی مسئولین در رمزنگاری های سرخه ای در مذاکرات و از طرف دیگر با نگاهی به نهادهای بین المللی که جیره خوار صهیونیسم جهانی هستند به این نتیجه می رسیم که خسارت های برجام ، تنها در عقب نشینی های گسترده از دستاوردهای هسته ای و باقی ماندن تحریم ها و جمله «تقریبا هیچ» سیف و سرقت میلیاردی اموال ایران توسط آمریکا و... خلاصه نشده است بلکه باید نگران خسارت هایی باشیم که درز اطلاعات محرمانه هسته ای ممکن است در آینده ، بار دیگر جان نخبگان علمی کشور را نیز نشانه بگیرد.

در حالی که امروز برخی از مدافعان سرسخت توافق هسته ای از دفاع قبلی خود از برجام پشیمان گشته اند ، رئیس جمهور می گوید به خاطر گشایش های برجام باید شکرگزاری کنیم! گشایش هایی که نه با چشم می توان آن را دید و نه با زبان می توان آن را چشید و نه حتی می توان آن را لمس یا استشمام کرد و تنها می توان مدح آن را از زبان رئیس جمهور شنید و شگفت زده شد؛ اما آیا آقای روحانی تضمین می دهد که در آینده ، تمام ملت ایران مجبور نشوند به خاطر خسارت های جانی برجام ، از آستان الهی طلب عفو نموده و توبه کنند؟


پی نوشت:
تا کی باید به خاطر ساده اندیشی و خوش خیالی برخی ها که به نهادهای بین المللی ایمان آورده اند هزینه بدهیم؟

خوش نشینان ساحل بدانند
تا که دریاست این شور و حال است
چشم سازش ز دریا ندارند
سازش موج و ساحل محال است



طبقه بندی: به رنگ سیاست، 
برچسب ها: هسته ای، روحانی، فریدون، سرخه ای، جاسوسی هسته ای، مذاکرات هسته ای، شهدای هسته ای،
ارسال در تاریخ شنبه 22 خرداد 1395 توسط عقل کل

قالب وبلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic