تبلیغات
افاضات عقل کل - مطالب ابر سردار سلیمانی
گاهی عظمت یک پیروزی به اندازه ای است که کلمات در توصیفش نمی گنجد و حقش ادا نمی شود.

اگر امروز خود را در صحنه ی وقایع چند سال پیش تصور کنیم ، فقط یک معجزه می توانست ما را به پیروزی شیرینی که اکنون با آن روبرو هستیم برساند.

چه کسی باور می کرد دولت سوریه بماند؟ داعش چنان قدرت گرفته بود و تاخت و تاز می کرد که حتی خوش بین ترین تحلیلگران هم امیدی به بقای دولت سوریه نداشتند.

امروز را نبینید که همه دارند به هم تبریک می گویند و به نحوی می خواهند خود را در این پیروزی بزرگ سهیم بدانند. چند سال پیش برخی از همین آقایان، به رفتن بشار اسد راضی شده بودند و کار سوریه را تمام شده می دانستند. منظورم ساده لوحانی نیستند که بلندگوی دشمن در داخل کشور هستند و گمان می کردند با داعش هم می شود مذاکره کرد؛ بلکه افرادی را می گویم که به مبارزه و ایستادگی در مقابل استکبار شهره بودند اما نوبت به دفاع از سوریه که رسید خود را باختند و همه چیز را تمام شده می دانستند.

 با این وجود، فقط یک اراده ی جدی برای بقای دولت سوریه وجود داشت و آن کسی نبود جز حضرت امام خامنه ای(مدظله العالی).

می نویسم اما رشته افکارم در روزهایی سیر می کند که دلهره و اضطراب، دست از سرمان برنمی داشت. تکلیف سوریه چه خواهد شد؟ اگر دولت بشار سقوط کند چه بر سر حرم حضرت زینب(س) و حضرت رقیه(س) خواهد آمد؟

حرف های گاه و بیگاه سیاستمداران نیز بر این دلهره می افزود وقتی اکثر قریب به اتفاق آنان از سقوط دولت سوریه می گفتند و حتی برخی، سخن گفتن از ماندن بشار را به تمسخر می گرفتند.

با این حال مثل همیشه فرمایشات رهبر معظم انقلاب، مایه ی آرامش بود. دولت سوریه ماندنی شد چون نائب امام زمان(عج) به تبعیت از مولایش، اراده کرده بود که سوریه باید بماند.

 امروز سردار سلیمانی در درجه اول به پاس حق شناسی است که به رهبر انقلاب نامه می نویسد و تبریک می گوید چون حاج قاسم، بیش از همه به این واقعیت اشراف دارد که تنها، اراده ی جدی مقام عظمای ولایت بود که نگذاشت دولت سوریه سقوط کند؛ کما اینکه سردار شهید همدانی نیز در خاطراتش به این حقیقت اشاره کرده است.

   

اما در عراق علاوه بر حمایت ایران که به فریاد بغداد در آستانه سقوط رسید؛ فتوای مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی سیستانی(حفظه الله) نیز یاریگر شد و حشد الشعبی مقدس را شکل داد.

و امروز هر چند تفکر تکفیری هنوز پابرجاست و برای اضمحلال آن نیاز به جهاد فکری و فرهنگی است اما دولت خودساخته داعش به پایان رسید.

اگر آزادی حلب را با آزادسازی خرمشهر مقایسه می کردیم سقوط دولت داعش را باید با چه واقعه ای مقایسه کنیم؟

آزادی حلب یک رویا بود که با جانفشانی مدافعان حرم عملی شد. آزادی موصل رویای دیگری بود که آن هم عملی شد. اما شاید بسیاری تحلیلگران هم باور نداشتند که طومار حکومت داعش به این زودی ها در هم پیچیده شود و شاید حتی برخی دوستان هم به وعده ی سردار صادق الوعدمان با دیده تردید می نگریستند و بیان آن را نوعی ریسک می پنداشتند.

اما معجزه ی ایمان، هر ناممکنی را ممکن می کند. و ما امروز علاوه بر پایان حکومت داعش، سرمایه های بزرگی به دست آورده ایم. دل هایمان به هم نزدیکتر شده است. اصلا انگار تازه همدیگر را شناخته ایم. اسم افغانستان را که می شنویم فاطمیون دلاور در ذهنمان نقش می بندد. عراق را با حشد الشعبی مقدسش می شناسیم و پاکستان را با زینبیون غیورش. همانطور که لبنان را نیز با حزب الله و سید مقاومتش می شناختیم.

 در این چند سال تمرین کردیم که چگونه در کنار هم با دشمنی واحد بجنگیم و عطش ظهور در قلبمان شعله ورتر شده است.حالا وقتی دعای فرج می خوانیم دلمان قرص تر از قبل است، چون کوله باری از تجربه داریم و یاد گرفته ایم که چگونه می شود بسیج بین المللی تشکیل داد.

حالا به جای اینکه ما نگران باشیم که داعش با ایران همسایه نشود، صهیونیست ها در وحشتند که چرا با پیروزی جبهه مقاومت، لشکر بین المللی شیعه، همسایه ی اسرائیل شده است!

 فاصله ی ما و بیت المقدس هر روز کمتر می شود و امروز آرزوهایمان را جدی تر از قبل دنبال می کنیم و محکم تر وباصلابت تر از گذشته می گوییم « اسرائیل باید از صحنه روزگار محو شود»


پی نوشت:

1-خداوند دوست دارد آثار نعمت هایش را در بندگانش ببیند. این پیروزی بزرگ را باید قدر دانست و راحت از کنارش عبور نکرد. هر کس در حد وسعش می تواند حلاوت این پیروزی بزرگ را به دیگران هدیه دهد. حداقل می شود نماز شکری به جا آورد، شیرینی پخش کرد و....

2-برای بزرگداشت برجامی که خسارت محض بود چه کارها که نکردند، آیا برای بزرگداشت پیروزی بزرگ جبهه مقاومت که سراسر غرور و عزت و فایده ی محض بود نباید کاری کرد؟ امید چندانی به مراکز و نهادها و ....نیست، در بزرگداشت این پیروزی بزرگ، باید آتش به اختیار عمل کرد.

3- نثار ارواح مطهر همه ی شهدایی که در این پیروزی بزرگ نقش داشتند فاتحه مع الصلوات.

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف دل، 
برچسب ها: امام خامنه ای(مدظله العالی)، سردار سلیمانی، پایان داعش، سوریه، عراق، آیت الله سیستانی(حفظه الله)، پیروزی مقاومت،
ارسال در تاریخ چهارشنبه 1 آذر 1396 توسط عقل کل
شب ها چند ساعت بیشتر نمی خوابید و به نیایش با پروردگار مشغول بود تا خداوند گره ها را باز کند. تکفیری ها بخش اعظمی از سوریه را به تصرف خود در آورده بودند و دولت بشار اسد را در چند قدمی سقوط می دیدند. بسیاری از مسئولین و مقامات ایرانی نیز ، کار بشاراسد را تمام شده می دانستند و مقاومت را بیهوده.

اما حاج حسین فقط امیدش به خدا بود و تنها دلگرمی اش فرمایش رهبر معظم انقلاب بود که خواستار بقای دولت سوریه بودند و با توصیه به صبر و ایستادگی می فرمودند سوریه مثل مریضی می ماند که خودش نمی داند مریض است، باید به او بگویید که مریض است. دکتر نمی رود، شما باید ببریدش. دکتر که برود می گوید دارو نمی خواهم، دارو باید بنویسید برایش. نمی رود دارو را بگیرد باید برایش دارو بگیرید. دارو را نمی خورد باید دارو را به خوردش بدهید و به آن نظارت هم داشته باشید.

و اینگونه شد که سردار همدانی همراه با دیگر مدافعان حرم در سوریه ماندند و مقاومت کردند تا باز هم ثابت شود که تنها راه پیروزی، مقاومت است.
و خدای خرمشهر، حلب را آزاد کرد و فردا مسجدالاقصی و مسجدالحرام را نیز آزاد خواهد کرد.



آزادی حلب و نقض برجام!
خداوند این دو حادثه را با فاصله ای اندک، جلوی دیدگان ما قرار داد تا شاید ایمانمان تقویت شود.
در یکی امید به خدا موج می زند و در دیگری امید به کدخدا!

و خداوند قسم یاد کرده است که هر کس به غیر او امید داشته باشد ناامیدش خواهد کرد.
و ناامید شدند آنان که می گفتند اگر کدخدا را ببینیم تمام مشکلات حتی آب خوردن هم حل می شود.

آنان که برای حل مشکلات ، دل را به مکالمه تلفنی با اوباما خوش کرده بودند ؛ دیدند که هنوز ترامپ از راه نرسیده، برجام به گونه ای در جلوی چشمانشان نقض شد که مجبور شدند از آفتاب تابان و سیب و گلابی چشم بپوشند و آن را نقض فاحش بنامند و اوبامای مودب و باهوش حتی حاضر نشد به اندازه یک وتو برای آنان ارزش قائل شود.

آنان که به درخواست آمریکا، کشتی کمک رسان به مردم مظلوم یمن را به جیبوتی فرستادند، دیدند که چگونه همان کشور ذره بینی تحویلشان نگرفت و قطع رابطه کرد.

آنان که برای رضای پیرزن انگلیسی، رضای خدا را زیر پا گذاشتند و پوشش نامتعارف نخست وزیر انگلیس را پذیرفتند و لبخند زدند، دیدند که چگونه همان پیرزن برای آنها شاخ و شانه کشید و توهین کرد.

آنان که برای رضای آمریکا و فرانسه حاضر شدند در برابر اهانت به وجود مقدس پیامبر اسلام (ص) مماشات به خرج دهند و با جان کری قدم بزنند و برای دیدار با مقامات فرانسوی سر از پا نشناسند؛ دیدند که چگونه همان مقامات با بی مهری به هیجان آنان پاسخ دادند.

این است عاقبت دل بستن به کدخدایی که بزرگترین دشمن خداست.

اما آنان که دل در گرو خدا داشتند و جز به خدا امید نبستند مقاومتشان نتیجه داد و امروز به جای تیترهایی که رسانه های عربی می نوشتند « امروز سوریه، فردا ایران» ؛ باید نوشته شود « امروز حلب، فردا بیت المقدس»

البته باید مراقب بود سرنوشت پیروزی های جبهه مقاومت به دست کدخدا باوران نیفتد. حواسمان باشد روزگاری نه چندان دور، پیروزی های هسته ای را جشن گرفتیم اما زمانی که سررشته کار به دست برجام آفرینان افتاد دستاوردهای هسته ای بر باد رفت.

آزادسازی حلب، کابوس آمریکا بود که تعبیر شد و ما این پیروزی را در درجه اول تبریک می گوییم به آقا و مولایی که تنها یاور و راهنمای حضرت سید علی بود؛
به او که اصلی ترین مدافع حرم بود و تک تک مدافعان حرم را می شناسد؛
به او که در سخت ترین شرایط یاریگر حاج قاسم و ابووهب بود؛
به او که در غربت خان طومان، بر مظلومیت شهدا اشک ریخت؛
به او که همه مدافعان حرم از فاطمیون و زینبیون و حیدریون و...به عشق او فریاد سر می دادند « لبیک یا زینب»
به او که روزی جهان را از سیطره ظلم آزاد خواهد کرد...



طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف دل، 
برچسب ها: سوریه، آزادی حلب، امام زمان(عج)، مقام معظم رهبری، سردار همدانی، سردار سلیمانی، برجام،
ارسال در تاریخ پنجشنبه 25 آذر 1395 توسط عقل کل
سردار حاج قاسم سلیمانی در یکم مهر ماه در یادواره شهدای ملایر، سخنرانی کردند اما چون در رسانه ها ، کمتر به صورت مکتوب به آن پرداخته شد بخش هایی از این سخنرانی را در اینجا آوردیم. (وقتی مشاهده می کنیم سخنان افرادی که کارنامه درخشانی در خدمت به نظام ندارند و حرف هایشان بیشتر شبیه اراجیف است اما به دلیل حزبی و جناحی بودن، سخنانشان در رسانه ها پخش می شود چرا نباید سخنان پرمغز و سرشار از معرفت سردار رشید اسلام حاج قاسم سلیمانی به صورت کامل و مکتوب ارائه شود.)

گزیده ای از سخنرانی سردار حاج قاسم سلیمانی در یادواره شهدای ملایر:

***  من اعتقادم این است قله تربیت دینی و اخلاقی ما، دفاع مقدس بود... من معتقدم امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) که ظهور بکنند حکومتی که ایجاد بکنند قله آن حکومت، آن دوره ای بود که در دفاع مقدس ما ، در بخش ها و حالاتش اتفاق افتاد...من با تمام وجودم اعتقادم این است که جنگ ما مملو بود از بهشتیانی که بهشت ، مشتاق دیدارشان بود...

*** برادری داشتیم به نام ماهانی. «علی ماهانی » خیلی آدم مقدسی بود. خیلی مقدس بود. زخم بدنش را که دستش مجروح بود – به پایش هم شبیه دستش بود- همیشه به نوعی مخفی می کرد که تظاهر به این زخم نکرده باشد، که این زخم را طوری نمایان نکند که نمایش داده شود. این خیلی حرف است برادران! خیلی خودسازی بزرگی می خواهد. این ها حرف های عادی نیست. آن وقت او در والفجر3 در میدان مین اینجا ماند. میدان مین والفجر3 خیلی میدان بزرگی بود شاید جزو پرتراکم ترین میدان ها و موانع جنگ ، همین منطقه والفجر3 و کربلای یک بود حتی در بخشی از ابعاد از شلمچه هم بیشتر بود منهای کانال ها، بیشتر بود. خب (علی ماهانی را) می شناختند. شناخته شده بود. آمدند آب بدهند به مجروحین توی معبر. اول رفتند به سمت او... نخورد گفت به فلانی بدهید. دادند باز آمدند، گفت به فلانی بدهید. به همه مجروحین دادند. آب بود ولی وقتی برگشتند او به شهادت رسیده بود تشنه.

ما وقتی نه آب، نه تشنگی – تشنگی یک حرجی است که بر انسان وارد می شود. انسان اصلا ممکن است در آن لحظه عقلش هم کار نکند تا چه برسد به وجدانش. یک تلاشی داشته باشد حرصی داشته باشد بقاپد از دست کسی این را- غیر از این در موضوعات مادی، در موضوعاتی که خیلی ارزشی ندارد ما چه رقابت هایی می کنیم. نه در چیزی که حیاتمان هست، نه در چیزی که ناجی جانمان هست، در چیزی که یک ذره ما را بالا می برد؛ پول جیب ما را، رتبه ما را؛ درجه ما را، یا هر چیز دیگری در جامعه وجود دارد. ساده نیست...

      

*** (در دفاع مقدس) شرط اداره و فرماندهی ، سن نبود. شرط اداره و فرماندهی ، تحصیلات نبود. شرط اداره و فرماندهی، رتبه نبود. شرط اداره و فرماندهی، سنوات نبود.اما یک شرط وجود داشت و آن پخته شدن در کوره بود، زلال شدن در کوره بود، کوره آتش عملیات ها و جنگ. لذا برخی از رشدها ، رشدهای الکی نبود، پفکی نبود، رشدهای حقیقی بود. به سرعت می دیدی یک فرمانده گروهان می رسید به مستوای فرمانده گردان، گردان را اداره می کرد، به سرعت به مستوای بالاتری می رسید دلیلش انتخاب، انتخاب دقیق بود، درست بود.

آن وقت ویژگی فرماندهی، انکسار بود. برادران! اگر در هر ارتقائی و ارتفاعی که انسان پیدا می کند حالا این ارتقاء و ارتفاع چه منصبی باشد، چه مسئولیتی باشد، چه مقام مادی باشد، ثروتی پیدا بکند، چه علمی پیدا بکند اگر در آن، انکسار وجود نداشته باشد، خودشکستگی وجود نداشته باشد این تکبر و غرور و نخوت و طاغوت را درست می کند. همه کسانی که به مرتبه طاغوت رسیدند اول طاغوت نبودند، همه فرعون ها در مرتبه تولد، فرعون نبودند اما چون انکسار وجود نداشت و هر کسی به یک نسبتی، فرعونی در وجودش دارد. به تعبیر یک نویسنده ای، بعضی از انسان ها یک حیوان را در وجود خود دارند. بعضی از انسان ها یک نمایشگاهی از حیوانات را در وجود خودشان دارند. یک انسانی خلق و خوی بدترین حیوانات را پیدا می کند خلق و خوی خوک پیدا می کند با خصوصیاتش. خلق و خوی گرگ پیدا می کند در سطوح گوناگونش.

انسان منزه، انسانی است که این انکسار (را داشته باشد.) چرا معصوم می گوید « وَ لَا تَرْفَعْنِی فِی النَّاسِ دَرَجَةً إِلَّا حَطَطْتَنِی عِنْدَ نَفْسِی مِثْلَهَا، وَ لَا تُحْدِثْ لِی عِزّاً ظَاهِراً إِلَّا أَحْدَثْتَ لِی ذِلَّةً بَاطِنَةً عِنْدَ نَفْسِی بِقَدَرِهَا» این میزان است. ما خیلی باید در این موضوع اگر می خواهیم شبیه بشویم در هر دوره ای از عمرمان و بمانیم به نسبت آن دوره، این موضوع را نباید در وجود خودمان فراموش کنیم و آن انکسار است. آن شکست داخلی در درون. خود را هیچ انگاشتن. این را دقت کنید. غرور، تکبر، نخوت، آفت هر گونه اثر تربیتی و اخلاقی و هر گونه مسئولیتی است.

یک مشکلی که ما داریم امروز ؛ و دیروز این نبود، دیروز هر آنچه وجود داشت حقیقی بود. ظاهر و باطن یکی بود. اما وقتی ظاهر و باطن دوتا می شود این اثر خیلی بد تربیتی دارد. در این کلمات قصار آقا امیرالمومنین(ع) وجود دارد در حالات این انسان ها. این ها منظورش کفار نیست. مسلمان هاست. « یَقُولُ فِى الدُّنْیَا بِقَوْلِ الزَّاهِدِینَ وَ یَعْمَلُ فِیهَا بِعَمَلِ الرَّاغِبِینَ». حرف که می زند در چارچوب زاهدین حرف می زند اما عمل که می کند در چارچوب دنیاطلبان عمل می کند. این تضاد است. 

*** همت، واقعا هر وقت تو ذهنم می آید آدم دلش مملو از غصه می شود. فرمانده لشکر بود، لشکر پایتخت. ده ها هزار نفر زیر نظر او بودند. تو خیبر – برادران! طاقت این است، امتحان این است- تو خیبر، لشکرش آنقدر شهید شد، شهید شد، مجروح شد، شهید شد به گردان رسید. گردان را از طلائیه منتقل کرد به جزیره مجنون جنوبی، تبدیل به دسته شد. و الله تبدیل به دسته بعلاوه شد یعنی قریب 40 نفر!

همت با دسته ماند. آن وقت بدتر که موتور- نه در یک بنز ضد گلوله، در یک فضای ویژه – همت در ترک یک موتور، ناشناس توی ضلع وسطی جزیره جنوبی شهید شد و بیش از دو ساعت کسی نمی دانست اینکه بر زمین افتاده، همت است. این طوری می شود که او بر جان ها ، امروز حکومت می کند...

    

*** دلیل اینکه این نظام، برغم این فشار و این حصار و این محاصره و این سطوح گوناگونی که وجود دارد سرپا باقی مانده، رشد می کند... دو دلیل وجود دارد دو دلیل عمده. دلایل زیادی وجود دارد که در این نظام و سلامت این نظام و استثنایی بودن این نظام اثر دارد. یکی اش رهبری است. والله العظیم این را از باب اینکه بعضی ها ورد زبانشان شده در بیانات سعی می کنند مثل کلمه بسم الله الرحمن الرحیم این را بگویند اما به عمقش توجه نکنند این را نمی گویم. تو دنیا رهبری هست، زیاد هست، ملکه هست، پادشاه هست، صدراعظم هست، امپراطور هست، هستند در سطوح گوناگون، دارند تو ابعاد مختلف. اما کجا این حجم حرص! واقعا آدم بعضی وقت ها متاثر میشه ، نه از مردم عادی، مردم عادی خیلی معرفتشان بیشتر از نخبه هاست، نه نخبه های سیاسی. نقش رهبری در صیانت از این نظام ، در توجه و احترام به مردم، در حقوق مردم، در منزه بودن این جامعه. ما یادمان می رود بعضی وقت ها، مسئول مثل پدر است. پدر و مادر سه تا خصوصیت مهم دارند. یکی اخلاص در تربیت. پدر و مادر به بچه اش در تربیت دروغ نمی گوید. تربیت دروغ نمی کند. و لو اینکه خودش عمل نکند اما آنچه توصیه می کند آن درست را توصیه می کند. دوم صمیمیت است. سوم نگرانی است. ما بیاییم به دلیل انتخابات، به دلیل هر چیز دیگری، شعار های بی بها، کم بها، آن چیزی که ما بگوییم جوان بخندد. نپسندیم بر بچه خودمان، بر محفوظ بودن دختر خودمان حریص باشیم اما بر ولنگاری جامعه به عنوان مسئول بی توجه باشیم و کسی جرات نکند در جامعه اسلامی امر به معروف و نهی از منکر بکند. یک کشاورز خوب، یک مسئول خوب است. او بر آبیاری دقت می کند، وقتی این علف های هرز در مزرعه اش سبز می شود قبل از اینکه دانه کنند و این دانه بریزند و قابل کنترل نباشند مزرعه را از بین ببرد آن را هرس می کند.

*** من اعتقادم این است دو کار در کنار همه کارها مهم است برای مسئله نظام. یکی وحدت است. همه هم می گویند وحدت. وحدت در تعریفی که عموما در بُعد سیاسی می شود معلوم نیست این، جا بیفتد. اما وحدت پیرامون اصول، یک امر حقیقی است. باید بشود.

مهمترین مولفه ای که در وحدت باید اتفاق بیفتد وحدت حول دشمن است. اگر پیرامون دشمن، شما داری می جنگی با دشمن، اگر در خط مقدم شما دو صدا بلند شد، یکی فریاد زد این دشمن نیست دوست است، یکی گفت این دشمن است، این همان می شود که در جنگ صفین اتفاق افتاد طومار سپاه امیرالمومنین(ع) را به هم ریخت و تولد پیدا کرد از داخل آن خوارج. خوارج تولد چنین توطئه ای بود. قرآن سر نیزه. معاویه یک مرتبه تطهیر شد. شک کردند خیلی ها در این موضوع. حالا که دشمن این طوری نیست. دشمن یعنی به معنای آمریکا و سطوح مختلف دیگرش، اذنابش. اگر یک عده آمدند گفتند نه این دشمن نیست،اشتباه می کنید، کی میگه آمریکا با ما دشمن است، این نیست، بد فهمیدیم ما این را. شناخت از دشمن یک امر سیاسی نیست. شناخت از دشمن یک امر تحقیقی و تجربی است. اگر کسی رفت این را دنبال کرد در تاریخ عملکرد دشمن، در سیطره های دشمن، در عملکردهای دشمن، در سیاست های دشمن، آن را نگاه کرد گول نمی خورد.

*** چرا امیرالمومنین(ع) با معاویه صلح نکرد؟

اگر امیرالمومنین با معاویه صلح می کرد و مشروعیت به معاویه می داد از حکومت امیرالمومنین(ع) و مشروعیت حکومت امیرالمومنین(ع) چیزی باقی می ماند؟! ممکن بود ظاهراً امیرالمومنین(ع) به شهادت نرسد اما از اسلام چی باقی می ماند؟!

خصوصاً کسانی که در این منصب ها و جایگاه ها قرار گرفتند اگر آدرس غلط دادند به جامعه ما و در جامعه دو صدایی پیرامون دشمن به وجود آوردند خیانت می کنند، این ها مرتکب خیانت شدند. کوچه دادن به دشمن، بدترین نوع خیانت است. ترویج فهم غلط از دشمن در جامعه، جامعه را، حساسیتش را از بین بردن، سرد کردن، در درونش تفرقه ایجاد کردن خیانت است. این بُعد مهمی است. ابعاد گوناگونی این دارد باید به آن توجه کرد.

موضوع دوم مسئله آگاهی و آمادگی مردم ماست. آگاهی و آمادگی دو ضلع و دو مسئله لازم و ملزوم یکدیگرند. اگر جامعه آگاه نبود آماده نمی شود. اگر جامعه آمادگی خاصی پیدا کرد بدون آن آگاهی، این به نتیجه نمی رسد. شما یک لشکر را بیارائید ؛ مجهز کنید؛ مسلح کنید توی میدان ببرید اما آن شعور لازم را، آن آگاهی لازم را نداشته باشد این فرو می ریزد. این در اولین حمله فرو می ریزد. آگاهی و آمادگی جامعه به آن چیزی است که فهم مردم را توسعه بدهد، شعور مردم را توسعه بدهد، خواسته های مردم را تعالی بدهد. اگر خواسته های مردم، اگر شعور مردم، اگر فهم مردم تعالی پیدا کرد مردم خواسته های بلندی را طلب کردند، در دانشگاه های ما خواسته های دانشجویی ، خواسته های بلندی بود این جامعه رشد می کند. اگر خواسته ها را آوردید در یک حد نازل و پستی، این جامعه رشد نمی کند. این برمی گردد به مسئولین کشور. این همان نقش پدر و مادر را دارد. این همان ترسیم هدف است...

      

*** باید به جامعه خودمان تزریق کنیم ، ترویج کنیم این موضوع را. بگوییم به جامعه خودمان مطلب را. اهمیت نظام را برسانیم. این حس به وجود بیاید. اینکه ما در اطراف خودمان در طول 16 سال گذشته، قریب سه میلیون انسان کشته شدند اما این نظام مصون باقی مانده است. این ساده نیست. این ارزش کمی نیست. فرقی بین شمال تهران و جنوب تهران و شرق ایران و غرب ایران و شمال ایران و جنوب ایران هم ندارد. لذا نظام ، اهمیت فوق العاده ای دارد.

ما که امروز مسئولیتی بر دوش داریم در میدان های گوناگون، این مسئولیت را با تمام جانمان به این دلیل باید انجام بدهیم که امروز مصداق حقیقی و اسلام مجسم – چطور می گویند امیرالمومنین(ع) قرآن ناطق بود- امروز اسلام مجسم، نظام جمهوری اسلامی است و همان چیزی است که امام حسین(ع) به خاطر آن جان داد. همه ارزش ها را و همه آن انسان های بزرگ را که داد فرمود « ربنا تقبل منا هذا القربان». این ارزش است. برای این جمع شدیم برای این لباس پوشیدیم ، برای این توی میدان ها وجود داریم –حالا کی چی میگه مهم نیست، اهمیتی ندارد- اینکه تو خط باشیم، تو راه باشیم، پشت سر حرکت کنیم، تندتر نرویم ، کندتر نرویم این اهمیت دارد...اشکال ندارد انسان حب یک کسی را بیشتر داشته باشد حب کسی را کمتر داشته باشد اما اصول را نباید خدشه دار کند. این حب نباید بر اصول اثر بگذارد. اگر اثر گذاشت من خودباخته آن شخصم. باخته ام خودم را، شما باخته ای خودت را.




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: حاج قاسم سلیمانی، سردار سلیمانی، یادواره شهدای ملایر، دشمن شناسی، شهدا، شهید همت، دفاع مقدس،
ارسال در تاریخ جمعه 16 مهر 1395 توسط عقل کل
چند ماهیست برخی بساط مقایسه برپا کرده اند و اقدامات آقای ظریف و سردار سلیمانی را در دو کفه یک ترازو قرار می دهند و ادعا می کنند اگر چه آقا جواد و حاج قاسم در دو عرصه متفاوت ظاهر شده اند اما اقداماتشان در یک سطح است و هر دو در یک سطح به کشور خدمت کرده اند.

مسلما این جور مقایسه کردن ها، کار صحیحی نیست و کاملا دور از انصاف است.

حاج قاسم سلیمانی ،سرداری است که بدون دادن هیچ امتیازی به دشمن، توانست قدرت منطقه ای ایران را افزایش دهد و چهره محبوب منطقه ای در بین دوستداران انقلاب کسب نماید ،اما آقای ظریف تاکنون امتیازات فراوانی به غرب داده و برای صنعت هسته ای ایران محدودیت های زیادی را پذیرفته است تا در ازای آن تحریم ها برداشته شود. تحریم هایی که هنوز معلوم نیست در عمل ،چند درصد از آن لغو می شود و چند درصد ،ساختار آن حفظ شده و فقط تعلیق می گردد.

حاج قاسم سلیمانی و آقای ظریف هر دو غیورند اما غیرت ظریف فقط تا آنجاست که بگوید «هرگز یک ایرانی را تهدید نکنید» اما غیرت دینی ظریف در آن حد نیست که در روزی که به ساحت قدسی پیامبر بزرگوار اسلام اهانت شده است از قدم زدن با جان کری صرفنظر کند و سفرش به فرانسه که حامی اصلی کاریکاتوریست های هتاک بود و دیدارش با وزیرخارجه فرانسه را لغو نماید. در حالی که سردار سلیمانی در راه دفاع از اصول اسلام و آرمان های انقلاب با هیچکس تعارف ندارد و در برابر هر کسی که بخواهد مقدسات را به بازی بگیرد می ایستد. غیرت حاج قاسم کجا و غیرت ظریف کجا!

حاج قاسم همانند مقتدایش یک انقلابی است و حرفش را صریح می زند و اوباما را مورد خطاب قرار می دهد و می گوید « هیچ غلطی در عراق نکردی آقای اوباما» ، اما ظریف حتی گاهی در جواب دادن به یاوه گویی آمریکایی ها نیز تعلل می ورزد به طوری که مقام معظم رهبری (مدظله العالی) بارها و از جمله چند روز قبل توصیه کردند جواب یاوه گویی آمریکایی ها را بدهید.

حاج قاسم از اعماق قلبش معتقد است که آمریکا نمی تواند هیچ غلطی بکند ؛اما آقای ظریف در آن اوایل که به قدرت دفاعی ایران واقف نبود می گفت « آمریکا می تواند با یک بمب تمام سیستم دفاعی ایران را از کار بیندازد!»



آمریکا نه تنها نگران حاج قاسم نیست بلکه انتظار می کشد تا روزی بتواند او را به زمین بزند؛ اما جان کری نگران و دلواپس آقای ظریف است و می گوید « اگر به توافق پشت کنیم روحانی و ظریف در انتخابات به دردسر می افتند!»

حاج قاسم با اینکه در لیست تحریم آمریکاست اما برخی مقامات آمریکا برای ملاقات با او ،به این در و آن در می زنند و این حاج قاسم است که افتخار ملاقات به آنها نمی دهد؛ اما آقای ظریف به قدری با جان کری نشست و برخاست کرده است که گاهی به اسم کوچک صدایش می زنند و می گویند: جواد!

حاج قاسم و همرزمانش جان خود را کف دست گرفته اند و در راه دفاع از حریم اهل بیت (ع) در میدانی پرخطر قدم گذاشته اند که هر لحظه ممکن است شربت شهادت بنوشند؛ اما میدان دیپلماسی خطرات میدان جهاد را ندارد. هتل کوبورگ وین کجا و گرمای نفسگیر عراق و سوریه کجا؟

اگر مجاهدت های حاج قاسم و همرزمان مبارزش نبود میز مذاکره هم معنا نداشت. آقای ظریف و تیم مذاکراتی به پشتوانه قدرت منطقه ای که حاج قاسم و همرزمانش برای ایران  به ارمغان آورده اند و قدرت هسته ای که شهدای هسته ای به ارمغان آوردند سر میز مذاکره نشست وگرنه اگر چنین قدرتی نداشتیم هرگز نمی توانستیم بده بستان و معامله به راه بیندازیم.

با این حساب، انصاف به خرج دهید و بگویید آیا اقدامات حاج قاسم و آقای ظریف در یک حد و اندازه است؟ اقدامات سردار سلیمانی کجا و اقدامات ظریف کجا!

قصد من از نوشتن این مطلب کوبیدن آقای ظریف نیست بلکه ایشان هم در عرصه دیپلماسی نقش خود را ایفا می کند و جایگاهی در شان خود دارد. فقط می خواستم از جایگاه حاج قاسم سلیمانی دفاع کنم. این دفاع نیز برگرفته از منطق قرآن بود.

قرآن مجید در آیه 19 سوره توبه در مقام مقایسه ،از مجاهدان راه خدا دفاع جانانه می کند و هر عملی را همتراز آن نمی داند و رزمندگان مخلص را برتر از دیگران  می داند.

من هم می خواستم به پیروی از کلام خدا ،از مجاهد فی سبیل الله حاج قاسم سلیمانی و همرزمانش ،در برابر کسانی که او را به اشتباه و غیرمنصفانه با دیگران مقایسه می کنند دفاع کنم.



طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: سردار سلیمانی، ظریف، مقایسه، غیرت، دیپلماسی،
ارسال در تاریخ یکشنبه 15 شهریور 1394 توسط عقل کل
امروز که نیروهای مقاومت در سوریه به نزدیک ترین نقطه تماس با اسرائیل در جولان اشغالی رسیده اند و تلویزیون رژیم صهیونیستی، هراسان این سوال را مطرح می کند که « آیا ایرانی ها با بیرون راندن شورشیان(تروریست های تکفیری)، مرز جولان را به یک جبهه باز علیه اسرائیل تبدیل خواهند کرد؟ »

امروز که توطئه های کشورهای غربی و عربی در سوریه نقش بر آب شده است و همگان از نقش ایران در بقای حکومت سوریه سخن می گویند

امروز که آوازه سردار قاسم سلیمانی همه جا پیچیده است و حتی آمریکا که اسم سردار سلیمانی را در چارچوب تحریم ایران در راس فهرست تحریم های وزارت خزانه داری خود قرار داده بود از زبان وزیر امور خارجه و همچنین رئیس سابق سیا ،آرزوی دیدار با حاج قاسم را در دل می پروراند اما حاج قاسم به آنها افتخار ملاقات نمی دهد

امروز که اوباما هم فهمیده است بدون ایران نمی تواند نقشی در تحولات منطقه داشته باشد و برای جبران شکست هایش تصمیم می گیرد با نوشتن نامه به مقام معظم رهبری(مدظله العالی) و دعوت از ایران برای شرکت در ائتلاف ساختگی ضد داعش ، به پاکسازی چهره خود در حمایت از تروریست ها بپردازد تا شاید از این راه بتواند در پیروزی های حاج قاسم و جبهه مقاومت سهیم شود و برای خود کسب آبرو کند

امروز که تروریست های تکفیری در سوریه و عراق تضعیف گشته اند و حاج قاسم برای پایان عمرشان خط و نشان می کشد

امروز که در پرتو دلاوری ها و فرماندهی سردار قاسم سلیمانی ،ده ها و صدها حاج قاسم در عراق و سوریه و لبنان و یمن تربیت شده اند و جبهه مقاومت قوی تر از هر زمان دیگر است

امروز یادمان نرود دیروز را !

یادمان نرود دیروز که حاج قاسم داشت نیروهای دفاع وطنی را در سوریه سازماندهی می کرد و مردم و ارتش سوریه را به مقاومت در برابر تروریست های تکفیری تشویق می نمود عده ای با زبان و قلمشان ، حمایت از سوریه را بی فایده و هزینه بر می دانستند و می گفتند کار سوریه تمام شده است و باید دست از بشار اسد کشید و کوتاه آمد

یادمان نرود دیروز که رزمندگان مقاومت و حاج قاسم برای دفاع از حرم عقیله بنی هاشم سر از پا نمی شناختند و خواب را به چشمشان حرام کرده بودند ؛بعضی ها سخنرانی می کردند و به جای اینکه حامی و یاور حاج قاسم و جبهه مقاومت باشند و به رزمندگان مقاومت روحیه بدهند در عوض با کلام بیجا ، همان اتهامات دشمن را علیه سوریه تکرار می کردند و آب به آسیاب دشمن می ریختند

یادمان نرود بعضی از همین افرادی که امروز حاج قاسم را می ستایند دیروز با قلم و زبانشان پشت حاج قاسم را خالی کردند و در مسیر آرمان های جبهه مقاومت سنگ اندازی کردند.

اصولا بعضی افراد یاد گرفته اند در غم ها و شکست ها و سختی ها ،خودشان را کنار بکشند و فقط نق بزنند و در پیروزی ها ،خودشان را سهیم بدانند. در صدر اسلام هم از این گونه افراد کم نبودند ؛قرآن در مورد آنها فرموده است: « و ان منکم لمن لیبطئن فان اصابتکم مصیبة قال قد انعم الله علی اذ لم اکن معهم شهیدا، و لئن اصابکم فضل من الله لیقولن کان لم تکن بینکم و بینه مودة یا لیتنی کنت معهم فافوز فوزا عظیما »

اما حاج قاسم کم حرف بود و پر کار و آرمان هایش را در عمل ثابت می کرد ،

گام هایش چنان استوار بود که موج بی مهری ها و سنگ اندازی ها ،نتوانست ذره ای در اراده و عزم راسخش تزلزل ایجاد نماید،

گام هایی که آموخته اند قدم های خود را تنها با قدم های ولایت ،تنظیم نمایند باید هم محکم و استوار باشند،

گام هایی که تنها به قدم زدن با ولایت ،افتخار می کنند باید هم بتوانند داعش را له کنند.






طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: سردار سلیمانی، حاج قاسم سلیمانی، سوریه، عراق، جبهه مقاومت، تروریست های تکفیری،
ارسال در تاریخ یکشنبه 26 بهمن 1393 توسط عقل کل

قالب وبلاگ