مشکل این نیست که منتقدین رئیس جمهور بیسواد هستند یا بی شناسنامه حرف می زنند یا دلواپس شده اند یا تندروی می کنند یا می خواهند مردم را به زور به بهشت ببرند...
مشکل این چیزها نیست. مشکل بر می گردد به شخصیت آقای روحانی که سعه صدر لازم برای ریاست جمهوری را ندارد و زود جوش می آورد و از کوره درمی رود.مشکل اینجاست که آقای روحانی نمی تواند انتقادی را بشنود و به جای واکنش نشان دادن و برچسب زدن، کمی دندان روی جگر بگذارد یا حداقل به جای کوبیدن منتقد، برای رد حرف منتقدان دلیل بیاورد.
مشکل این است که آقای روحانی اگر چه به دیگران می گوید آرامش جامعه را بر هم نزنید و آستانه تحملتان را بالا ببرید اما آستانه تحمل خودش پایین است و هر چند وقت یکبار سوژه سازی می کند و آرامش را برهم می زند،
مشکل این است که آقای روحانی اگر چه می گوید دعواهای گروهی و جناحی مثل فلفل در غذاست که یک حدی از آن بد نیست اما وقتی غذا پر از فلفل شود داد آدم درمی آید اما در عین حال ،خودش جیبی پر از فلفل دارد که به دهان گوینده هر حرفی که به مذاقش خوش نیاید می ریزد.

البته حاشیه ساز بودن روسای جمهور مسبوق به سابقه است. خاتمی به نوعی حاشیه سازی می کرد و احمدی نژاد به نوعی دیگر. مثلا خاتمی با نه روز یک بحران و لوایح دوقلو حاشیه سازی می کرد و احمدی نژاد هم با ادبیات عامیانه و چسبیدن به رفیق دوقلویش! اما با این حال ، هیچکدام به اندازه روحانی ، منتقدان خود را برچسب باران نمی کردند. حتی خاتمی با اینکه بر سر دانشجویان معترض فریاد زد باز هم کمتر از روحانی منتقدانش را می کوبید.

 روحانی از یک طرف می گوید از دولت انتقاد کنید و از طرف دیگر حرف منتقدان را اگر بر خلاف نظرش باشد می کوبد و چند برچسب نثارشان می کند. گویا او انتظار دارد یک جامعه تک صدایی داشته باشیم و آن صدا فقط دولت را تمجید کند. شاید هم روحانی انتظار دارد همه با همان چشمی به مسائل بنگرند که او می نگرد و نگاهی دیگر را برنمی تابد.



حضرت امیرالمومنین علیه السلام می فرمایند: «آلة الریاسه سعه الصدر» سعه صدر و وسعت نظر ابزار ریاست است. هر چه مسئولیت انسان بالاتر باشد باید سعه صدر بیشتری داشته باشد و کسانی که این ابزار کلیدی برای مدیریت را ندارند نباید مسئولیت بپذیرند. یک مسئول باید گوشی شنوا برای حرف های مردم ولو مخالفانش داشته باشد و حتی گاهی لازم است سخنانی را که بر علیه او گفته می شود نادیده بگیرد و خود را به تغافل بزند و بردباری به خرج دهد.

یک رئیس جمهور باید به مردم گزارش کار بدهد و به ابهامات و سوالات و دغدغه های مردم پاسخ دهد اما نباید اینقدر بیکار باشد که با شنیدن هر انتقادی ،موضع بگیرد و با برچسب زدن ،صدای منتقد را خاموش سازد. در کشور ما به اندازه کافی ؛روزنامه و سایت و خبرگزاری وجود دارد که بخواهد جواب منتقدین رئیس جمهور را بدهد. هر حرفی که منتقدین می زنند بلافاصله توسط روزنامه ها و سایت های حامی دولت رصد می شود و بر علیه آن موضع می گیرند حالا اگر رئیس جمهور هم بخواهد خود را در این بحث های سیاسی و جناحی وارد کند و برچسب بزند که دیگر فرصت نمی کند به کارهای اساسی کشور برسد.

لذا آقای روحانی بهتر است در اولین قدم برای بالابردن آستانه تحمل جامعه، ابتدا آستانه تحمل خود را بالا ببرد و دست از حاشیه سازی بردارد و تصمیم بگیرد که در برابر سخن منتقدان یا دلیل منطقی بیاورد یا کمی دندان روی جگر بگذارد و بردباری به خرج دهد. اگر روحانی در سخنرانی هایش تنها همین یک نکته را رعایت کند خواهد دید که کشور آرامش بیشتری پیدا خواهد کرد چون حداقل نتیجه اش این است که دیگر رئیس جمهور با حرف هایش سوژه جدیدی برای رسانه ها نمی سازد تا یک دسته بشوند بیسواد و یک دسته باسواد، یک دسته بی شناسنامه باشند و یک دسته شناسنامه دار، یک دسته افراطی باشند و یک دسته واداده ،یک دسته بخواهند مردم را به زور به بهشت ببرند و یک دسته به جهنم و...

 آقای روحانی باید به خاطر برچسب هایی که نثار منتقدانش می کند از مردم عذرخواهی کند بالاخص به خاطر سخنرانی اخیرش که گفت: « برخی بیکارند و شغل ندارند و دچار توهمات هستند و مدام غصه دین و آخرت مردم را می خورند در حالی که نه دین را می شناسند و نه آخرت را.»

آیا العیاذ بالله مراجع عظام تقلید و علما بیکارند که دغدغه آخرت مردم را دارند؟ آیا العیاذبالله پیامبر اکرم و امیرالمومنین علیه السلام بیکار بودند که دغدغه  آخرت مردم را داشتند؟



طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: روحانی، رئیس جمهور، حاشیه سازی، علما، بهشت، منتقدان دولت،
ارسال در تاریخ دوشنبه 12 خرداد 1393 توسط عقل کل

قالب وبلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic