تبلیغات
افاضات عقل کل - مطالب به رنگ سیاست
تو را چه به رجز خوانی و تهدید کردن؟

به پشتوانه ی کدامین افتخار، رجز می خوانی و ایران را تهدید می کنی؟

به سوابق عیاشی و لودگی هایت می نازی یا بساط قماربازی ات؟!

دهانت را ببند تا بوی گند شراب، در فضا نپیچد

تو را چه به رجزخوانی!

حتی مردم آمریکا نیز تو را هوسران و اهل بزم می شناسند نه اهل رزم

انگشت نمای کل دنیا شده ای در هرزگی.

 

آن کس می تواند رجزخوانی کند که اهل رزم باشد،

مثل سردار پرآوازه ایرانی حاج قاسم سلیمانی

آنکه منطقه را با یک انگشت می چرخاند

آنکه سربازانی دارد شبیه حججی ها

که در اسارت هم مثل کوه باصلابت و استوارند


تو به کدامین سربازانت می نازی؟

به سربازان بزدلی که وقتی به چند قدمی آب های ایران می رسند از ترس، خودشان را خیس می کنند!

یا به ارتشی که در سوریه و عراق و افغانستان زمین گیر می شود

شاید فکر کرده ای همین که با حروف بزرگ، تهدید کنی ؛ بزرگ می شوی

تهدیدهایت فقط به درد نوچه هایت می خورد

همان گاوهای شیرده ای که روی کمک هایت حساب باز می کنند اما در باتلاق بدبختی فرو می روند

 

مراقب حرف زدنت باش!

برای گوشمالی دادن به تو، نیازی به ورود ایران نیست؛

نگاهی به دور و برت بینداز

انصارالله یمن را ببین که چگونه گوش سعودی ها را پیچانده و تو و هم پیمانانت را زمین گیر کرده؛

حزب الله لبنان را ببین که چگونه دمار از روزگار دست پرورده ات اسرائیل درآورده.

اینان تنها گوشه ای از سربازان مقاومتند در منطقه؛

حاج قاسم سلیمانی از این سربازهای بین المللی کم ندارد

اگر جرقه ای بر علیه ایران برپا کنی شعله هایش تا کاخ سفید خواهد رسید و روزگارت را سیاه خواهد کرد.

دوران بزن در رو سرآمده است، ترامپ قمار باز!




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: سردار سلیمانی، ترامپ، تهدید، رجزخوانی، حاج قاسم سلیمانی، آمریکا،
ارسال در تاریخ جمعه 5 مرداد 1397 توسط عقل کل
قسمتی از بیانات شهید بهشتی(ره) در مورد تشکیلات اسلامی:

این تشکیلات (تشکیلات اسلامی که مسلمان‌ها نیاز دارند) باید در راستای امامت باشد؛ در طول امامت باشد؛ بازوی امامت باشد نه در مقابل او.

آقای بازرگان در مواردی می‌گفت: این جا دیگر در دایره مسئولیت من است و نباید هیچ کس دخالت کند. آقای بنی صدر خودشان را یک رهبر می‌دانستند؛ یک رئیس جمهوری که رهبر است. او با امام تعارف می‌کرد و الا عملاً در مقابل امام بود. نامه‌های ایشان همه‌اش إنشاء الله منتشر خواهد شد و نشان خواهد داد. همین نامه‌ای که به صورت تلکس روز دوشنبه به امام مخابره کردند. قسمت اولش آن وقتی است که ایشان خلاصه بیانات امام را از رادیو شنیدند و هنوز تمام و اصل بیانات امام منتشر نشده بود و قسمت دومش هم پس از پایان بیانات است که ایشان شنیده بودند. و همین دو نامه که دو قسمت دارد کافی است که نشان بدهد که ایشان خودشان را مقابل امام می‌دانستند. فقط از نظر عاطفی مثلاً مرحمت می‌فرمودند که روبروی امام علناً نایستند.

ایشان صریحاً در یک نوار انتخاباتی که قبل از انتخاب ریاست جمهوری‌شان صحبت کرده‌اند و از آن صحبت نوار برداشته شده و آن در اختیار ما هم هست؛ در آنجا در یک جمع 15 تا 20 نفری بچه‌های دبیرخانه شورای انقلاب صحبتی کردند. از او خواسته بودند که شما بیایید صحبت کنید و آقای فارسی هم صحبت کند تا ما در هنگام رأی دادن از روی آگاهی رأی بدهیم. ایشان (بنی صدر) در ضمن آن نوار گفتند که «من بزرگترین اندیشه معاصرم» و بعد هم با یک فاصله‌ای گفتند: «این کتاب تضاد و توحید که من نوشته‌ام و تازه از چاپ درآمده این بزرگترین اثر قرن است.» کسی که این قدر خود بزرگ‌بین است این در راستای امامت قرار می‌گیرد؟ این در طول امام قرار می‌گیرد؟ این در عرض امام است.

حالا یک فرد ممکن است این جور باشد یک تشکیلات هم ممکن است. یک حزب هم ممکن است این جور باشد. یعنی یک حزب بیاید خودش را در عرض امامت قرار بدهد.

این را به شما بگویم: انتقاد بر امام، تذکر به امام، نصیحت بر ائمه مسلمین، این که اصلاً واجب است. تذکر دلسوزانه به امام دادن، انتقاد از یک تصمیم امام، این که اصلاً تربیت اسلامی ماست و در آن خطبه حقوق والی بر رعیت و حقوق رعیت بر والی از علی علیه السلام در نهج البلاغه می‌خوانیم مولا علی علیه السلام از مردم می‌خواست که از او انتقاد کنند و به او تذکر بدهند. اما همین وقت که انسان تذکر می‌دهد می داند که تذکر می‌دهد و تصمیم گیری با رهبر است. ما طلبه‌ها که دیگر از همان اول یاد گرفته‌ایم.

مگر ما طلبه‌ها وقتی پای درس آقای بروجردی بودیم که همان موقع مرجع تقلید عام بود و پای درس امام بودیم چه کار می‌کردیم؟ در مسائل علمی هم که می‌شد امام و استاد حرفی می‌زد و ما شروع می کردیم به اشکال کردن و انتقاد کردن. ما که اصلاً یاد گرفتیم، خو گرفتیم، بالاخره ما اشکال می‌کردیم ولی موقع فتوا که می‌شد فتوا با کی بود؟ با مرجع بود.حالا در مقام رهبری یک چنین چیزی است.

آنجا مورد، مورد فتوا بود و درس فقهی بود؛ ما هم با جوش و خروش شروع می‌کردیم "إن قلت قلت" کردن. بعد هم به همین فتوای مرجع عمل می‌کردیم و‌لو با این ان قلت قلت ما جور در نمی‌آمد. ما این دو تا را با هم یاد گرفته بودیم. هم حرّیت هم انتقاد. هم ان قلت قلت و هم تعبد به فتوا.

در زمینه رهبری هم چیزی از این قبیل است. هم حریت هم انتقاد و هم تذکر و نصیحت و هم آخر سر این که آقا تصمیم شما بالاخره چه شد؟ این شد؟ بسیار خوب! ما همین را عمل می‌کنیم و‌لو بر خلاف نظر خودمان باشد.

ماها بیش از آقای بنی صدر و آقای بازرگان با امام بر سر مسائل اداره جمهوری اسلامی بحث کرده‌ایم. خیلی آزاد‌تر. این را خود آقای بازرگان هم می‌گفتند. ایشان می‌گفتند: «بله! فقط شما هستید که می‌بینیم با صراحت و قاطعیت در جلسات شورا که می‌شود با امام مباحثه می‌کنید.» این را خودشان می‌گفتند. ما همان رابطه طلبگی‌مان را هنوز هم با امام حفظ کرده‌ایم. اما در پایان مباحثه وقتی ایشان یک تصمیم می‌گرفتند دیگر با ایمان اجرا می‌کردیم ولو این تصمیم بر خلاف ان قلت قلت‌هایی باشد که در همان جلسه با ایشان کردیم. چندین بار این پیش آمد. در حضور آن برادران چندین بار و الا در قبل که حضور امام می‌رسیدیم خیلی بیشتر.

خوب دقت کنید که النصیحة لأئمة المسلمین واجب است. اما بعد از تذکر دلسوزانه متعهدانه، تذکر صریح و بی‌پرده اما همراه با ادب و همراه با این آمادگی که ما تذکرمان را می‌دهیم شما جمع بندی کنید؛ وقتی جمع بندی کردید ما همان را اجرا می‌کنیم و‌لو بر خلاف تذکر ما باشد. این تربیت اسلامی است.

این همان طور که در رابطه با فرد صدق می‌کند در رابطه با تشکیلات و حزب هم همین طور صدق می‌کند. آن تشکیلاتی می‌توانست پس از پیروزی انقلاب، این انقلاب عظیم را با سرعت بیشتر در جهت اصلیش جلو ببرد که در طول امامت باشد نه در عرض امامت. پس ما در جامعه یک همچنین تشکیلاتی می‌خواهیم.

 

پی نوشت:

این روزها خیلی ها از شهید بهشتی(ره) سخن می گویند و می نویسند. اما در این میان ،عجیب کسانی هستند که رفتارشان درست نقطه مقابل تفکر شهید بهشتی است اما سعی دارند خود را ادامه دهنده ی راه بهشتی معرفی کنند.

بر طبق بیانات شهید بهشتی، تشکیلات و احزاب سیاسی باید بازوی رهبری باشند و در طول امامت قرار گیرند نه در عرض آن. بنابراین آیا احزاب و گروه هایی که امروز به جای اینکه بازوی رهبری باشند خود را در تقابل با رهبری تعریف می کنند و حتی به این تقابل مباهات می کنند، می توانند خود را پیرو بهشتی بدانند؟

شهید بهشتی (ره) معتقد بود که بعد از تذکر دلسوزانه به رهبر جامعه، باید نظر نهایی او را فصل الخطاب دانست و به آن عمل کرد. با این حساب،آیا گروه ها و افرادی که برای تحمیل نظر خود به رهبری، تذکراتشان را در جامعه جار می زنند و با وجود اینکه نظر نهایی رهبری را در موضوعات مختلف می شنوند اما باز هم بر نظر خود اصرار می ورزند و حرمت ولایت فقیه را می شکنند، می توانند ادعای تبعیت از راه شهید بهشتی نمایند؟




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: شهید بهشتی، تشکیلات اسلامی، ولایت فقیه، احزاب سیاسی،
ارسال در تاریخ جمعه 8 تیر 1397 توسط عقل کل
برجام به نتیجه نرسید و نخواهد رسید؛

نه فقط به خاطر اینکه تضمین های محکم و قوی گرفته نشد و توافقی نوشته شد که قابل تفسیرهای متعدد بود؛

و نه فقط به خاطر اینکه یک موجودی که تا همین چند وقت پیش، کدخدای اروپا محسوب می شد، حالا تبدیل شده است به موجود مزاحمی که برخی از روی کم عقلی ، سال ها با او مذاکره کردند و از اینکه با رئیس جمهور یک کشور مزاحم، مکالمه تلفنی برقرار کرده بودند و have a nice day    گفته بودند در پوست خود نمی گنجیدند!

و نه فقط به خاطر اینکه وقتی با جان کری دست دادند انگشت هایشان را نشمردند و امضایش را تضمین گرفتند؛

و نه فقط به خاطر ده ها و صدها دلیل دیگر...

برای به نتیجه نرسیدن برجام، این همه دلیل لازم نبود، بلکه فقط یک دلیل کافی بود که برجام به نتیجه نرسد، و آن چیزی نبود جز قدم زدن ظریف با جان کری در روزی که مجله فرانسوی شارلی ابدو با انتشار کاریکاتوری در نسخه ی میلیونی و به چند زبان، به وجود مقدس بهانه آفرینش حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم، اهانت کرد و ظریف به جای اینکه سفرش به فرانسه را لغو کند و نگران پیامدش بر مذاکرات هسته ای نباشد در رودربایستی با جان کری که پیشنهاد سفر به فرانسه را داده بود قرار گرفت و در همان ایامی که قلب جهان اسلام از این اهانت به درد آمده بود به فرانسه سفر کرد و در دیدارش با وزیر خارجه فرانسه، تنها واکنشی که نشان داد این بود که از حمایت مقامات فرانسوی از کاریکاتور موهن ،ابراز ناراحتی کرد و تذکر داد.

تنها همین یک رفتار کافی بود تا برجام به نتیجه نرسد، زیرا وقتی تمام خلقت به برکت وجود پیامبر(ص) آفریده شده و عرش خدا از این جسارت بزرگ، به لرزه افتاده است، ساده عبور کردن از کنار آن، توسط روحانی و تیم مذاکراتی اش، غضب خدا را در پی داشت مخصوصا اگر به خاطر رضایت مخلوقی پست و بی ارزش ،شبیه وزیرخارجه آمریکا یا فرانسه باشد.

پیامبر(ص) فرمودند: « هر کس به قیمت غضب خالق، در پی رضایت مخلوق باشد، خداوند آن مخلوق را بر وی چیره خواهد ساخت.»

 

پی نوشت:

1-مهرماه پارسال بود که جان کول استاد دانشگاه میشیگان آمریکا در مقاله ای نوشته بود: پیش بینی رهبر ایران از برخورد آمریکا با برجام، پیامبر گونه بود.

آری، رهبر معظم انقلاب، پیامبر گونه حرف می زنند و عمل می کنند ، اما همانطور که برخی با اینکه ادعای مسلمانی داشتند قدر پیامبر را نشناختند و به آن حضرت ظلم کردند، عده ای هم امروز با اینکه ادعای اسلام و انقلاب دارند قدر این رهبر الهی را نمی دانند و به ایشان ظلم روا می دارند.

2- انتقال سفارت آمریکا از تلاویو به قدس، دست و پا زدن بیهوده ی اسرائیل برای کسب مشروعیت و حفظ بقاست. اسرائیل نمی تواند از سرنوشت محتومش که محو شدن از صحنه روزگار است دور شود، زیرا هر روز که می گذرد از آن بیست و پنج سالی که رهبر انقلاب پیش بینی کرده اند کاسته می شود و روزی خواهد آمد که همگان به این پیش بینی پیامبرگونه هم اذعان کنند.انشاءالله.




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: برجام، ظریف، روحانی، هسته ای، آمریکا، خروج از برجام،
ارسال در تاریخ دوشنبه 24 اردیبهشت 1397 توسط عقل کل
گاهی عظمت یک پیروزی به اندازه ای است که کلمات در توصیفش نمی گنجد و حقش ادا نمی شود.

اگر امروز خود را در صحنه ی وقایع چند سال پیش تصور کنیم ، فقط یک معجزه می توانست ما را به پیروزی شیرینی که اکنون با آن روبرو هستیم برساند.

چه کسی باور می کرد دولت سوریه بماند؟ داعش چنان قدرت گرفته بود و تاخت و تاز می کرد که حتی خوش بین ترین تحلیلگران هم امیدی به بقای دولت سوریه نداشتند.

امروز را نبینید که همه دارند به هم تبریک می گویند و به نحوی می خواهند خود را در این پیروزی بزرگ سهیم بدانند. چند سال پیش برخی از همین آقایان، به رفتن بشار اسد راضی شده بودند و کار سوریه را تمام شده می دانستند. منظورم ساده لوحانی نیستند که بلندگوی دشمن در داخل کشور هستند و گمان می کردند با داعش هم می شود مذاکره کرد؛ بلکه افرادی را می گویم که به مبارزه و ایستادگی در مقابل استکبار شهره بودند اما نوبت به دفاع از سوریه که رسید خود را باختند و همه چیز را تمام شده می دانستند.

 با این وجود، فقط یک اراده ی جدی برای بقای دولت سوریه وجود داشت و آن کسی نبود جز حضرت امام خامنه ای(مدظله العالی).

می نویسم اما رشته افکارم در روزهایی سیر می کند که دلهره و اضطراب، دست از سرمان برنمی داشت. تکلیف سوریه چه خواهد شد؟ اگر دولت بشار سقوط کند چه بر سر حرم حضرت زینب(س) و حضرت رقیه(س) خواهد آمد؟

حرف های گاه و بیگاه سیاستمداران نیز بر این دلهره می افزود وقتی اکثر قریب به اتفاق آنان از سقوط دولت سوریه می گفتند و حتی برخی، سخن گفتن از ماندن بشار را به تمسخر می گرفتند.

با این حال مثل همیشه فرمایشات رهبر معظم انقلاب، مایه ی آرامش بود. دولت سوریه ماندنی شد چون نائب امام زمان(عج) به تبعیت از مولایش، اراده کرده بود که سوریه باید بماند.

 امروز سردار سلیمانی در درجه اول به پاس حق شناسی است که به رهبر انقلاب نامه می نویسد و تبریک می گوید چون حاج قاسم، بیش از همه به این واقعیت اشراف دارد که تنها، اراده ی جدی مقام عظمای ولایت بود که نگذاشت دولت سوریه سقوط کند؛ کما اینکه سردار شهید همدانی نیز در خاطراتش به این حقیقت اشاره کرده است.

   

اما در عراق علاوه بر حمایت ایران که به فریاد بغداد در آستانه سقوط رسید؛ فتوای مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی سیستانی(حفظه الله) نیز یاریگر شد و حشد الشعبی مقدس را شکل داد.

و امروز هر چند تفکر تکفیری هنوز پابرجاست و برای اضمحلال آن نیاز به جهاد فکری و فرهنگی است اما دولت خودساخته داعش به پایان رسید.

اگر آزادی حلب را با آزادسازی خرمشهر مقایسه می کردیم سقوط دولت داعش را باید با چه واقعه ای مقایسه کنیم؟

آزادی حلب یک رویا بود که با جانفشانی مدافعان حرم عملی شد. آزادی موصل رویای دیگری بود که آن هم عملی شد. اما شاید بسیاری تحلیلگران هم باور نداشتند که طومار حکومت داعش به این زودی ها در هم پیچیده شود و شاید حتی برخی دوستان هم به وعده ی سردار صادق الوعدمان با دیده تردید می نگریستند و بیان آن را نوعی ریسک می پنداشتند.

اما معجزه ی ایمان، هر ناممکنی را ممکن می کند. و ما امروز علاوه بر پایان حکومت داعش، سرمایه های بزرگی به دست آورده ایم. دل هایمان به هم نزدیکتر شده است. اصلا انگار تازه همدیگر را شناخته ایم. اسم افغانستان را که می شنویم فاطمیون دلاور در ذهنمان نقش می بندد. عراق را با حشد الشعبی مقدسش می شناسیم و پاکستان را با زینبیون غیورش. همانطور که لبنان را نیز با حزب الله و سید مقاومتش می شناختیم.

 در این چند سال تمرین کردیم که چگونه در کنار هم با دشمنی واحد بجنگیم و عطش ظهور در قلبمان شعله ورتر شده است.حالا وقتی دعای فرج می خوانیم دلمان قرص تر از قبل است، چون کوله باری از تجربه داریم و یاد گرفته ایم که چگونه می شود بسیج بین المللی تشکیل داد.

حالا به جای اینکه ما نگران باشیم که داعش با ایران همسایه نشود، صهیونیست ها در وحشتند که چرا با پیروزی جبهه مقاومت، لشکر بین المللی شیعه، همسایه ی اسرائیل شده است!

 فاصله ی ما و بیت المقدس هر روز کمتر می شود و امروز آرزوهایمان را جدی تر از قبل دنبال می کنیم و محکم تر وباصلابت تر از گذشته می گوییم « اسرائیل باید از صحنه روزگار محو شود»


پی نوشت:

1-خداوند دوست دارد آثار نعمت هایش را در بندگانش ببیند. این پیروزی بزرگ را باید قدر دانست و راحت از کنارش عبور نکرد. هر کس در حد وسعش می تواند حلاوت این پیروزی بزرگ را به دیگران هدیه دهد. حداقل می شود نماز شکری به جا آورد، شیرینی پخش کرد و....

2-برای بزرگداشت برجامی که خسارت محض بود چه کارها که نکردند، آیا برای بزرگداشت پیروزی بزرگ جبهه مقاومت که سراسر غرور و عزت و فایده ی محض بود نباید کاری کرد؟ امید چندانی به مراکز و نهادها و ....نیست، در بزرگداشت این پیروزی بزرگ، باید آتش به اختیار عمل کرد.

3- نثار ارواح مطهر همه ی شهدایی که در این پیروزی بزرگ نقش داشتند فاتحه مع الصلوات.

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف دل، 
برچسب ها: امام خامنه ای(مدظله العالی)، سردار سلیمانی، پایان داعش، سوریه، عراق، آیت الله سیستانی(حفظه الله)، پیروزی مقاومت،
ارسال در تاریخ چهارشنبه 1 آذر 1396 توسط عقل کل
غربزدگی دردی است که درمان ندارد، که اگر داشت یک بار تجربه کافی بود تا بدانند نه اروپا قابل اعتماد است و نه آمریکا.

غربزدگی درمان ندارد، که اگر داشت دو سال تعلیق هسته ای برای کسب اعتماد اروپا و مذاکرات سعدآباد و لبخندهای روحانی و جک استراو و مشت بر میز زدن یوشکا فیشر و دست آخر راضی نشدن اروپا ، کافی بود تا ایمان بیاورند تکیه گاهشان خدا باشد نه اروپا.

غربزدگی درمان ندارد که اگر داشت این دور باطل تکرار نمی شد : پناه بردن از اروپا به آمریکا و پناه بردن از آمریکا به اروپا!

غربزده ها فقط تَکرار کردن را خوب بلدند، بلند تَکرار می کنند و به آن می بالند ، تَکرار حماقت.

تصور غلطی است اینکه گمان کنیم امروز غربزده ها با اقدامات ترامپ ،چهره ی واقعی آمریکا را شناخته اند. غربزده ها فقط ترامپ را قابل اعتماد نمی دانند نه آمریکا را.

کافیست هیلاری کلینتون از راه برسد تا ببینید چگونه دلشان غنج می رود برای مذاکره ی بی چون و چرا با او. یا حتی کافیست همین ترامپی که او را دیوانه خطاب می کنند کمی به آنها روی خوش نشان بدهد، دوباره دور باطلشان را با کدخدایشان از سر می گیرند و این بار از اینکه تیلرسون بر روی فرش ایرانی قدم بگذارد و پسته بخورد لذت می برند!

    




طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: مذاکرات هسته ای، غربزدگی، مذاکرات سعدآباد، اروپا، آمریکا، ترامپ، تَکرار،
ارسال در تاریخ شنبه 29 مهر 1396 توسط عقل کل
مردم در روزهای اخیر سرگرم بحث در مورد سلفی حقارت آمیز تعدادی از نمایندگان با موگرینی بودند؛ اما مگر بار اول بود که احساس حقارت می کردند؟

آیا حقارت بتن ریزی در راکتور اراک کمتر از این سلفی بود؟

آیا حقارت برپایی جشن برای خسارتنامه برجام کمتر از این سلفی بود؟

آیا این حقارت نیست که دستاوردی که شهدای هسته ای با جان به دست آوردند عده ای با «هیچ» معامله کردند؟

و آیا ما از این قبیله غربزدگان، چیزی جز حقارت هم دیده ایم؟

 اکنون توجیه می کنند و می گویند لیست امیدشان که خاتمی با « تکرار می کنم» مردم را فریب داد، لیست مطلوب آنها نبوده و اگر شورای نگهبان ،بزرگان اصلاح طلب را تایید کرده بود اکنون با چنین سلفی روبرو نبودند!

آیا مجلس ششمی که رنگ و بوی اصلاح طلبی از در و دیوارش می ریخت نماد عزت بود؟ آیا در مجلس ششم نبود که گرای هسته ای را به دشمن دادند و اوج حقارت و ذلت خود را به نمایش گذاشتند؟

مگر در مذاکرات هسته ای در دولت اصلاحات نبود که جک استراو وزیر خارجه انگلیس، در توالت قطار با وزیر خارجه ایران گفتگوی تلفنی می کرد و از توصیف خاطره این گفتگو هیچ ابایی نداشت؟

 مگر با یک مشت زدن بر روی میز ، تیم مذاکراتی اصلاحات را نترساندند و هسته ای را به غارت بردند؟

و آیا این حقارت نیست که « مادر تحریم ها» ، پدر برجام را درآورده است و هنوز هم روحانی به دنبال «مادر مذاکرات» است؟

سلفی با موگرینی تنها نمونه ای محسوس از حقارت بود وگرنه اقدامات این قبیله ی غربزده، کلکسیونی از حقارت است.

و نکته اینجاست که چون بیشتر مردم ،محسوسات را بهتر از معقولات درک می کنند حقارت سلفی با موگرینی کامشان را تلخ می کند اما رونمایی از مادر مذاکرات نه!

سلفی با موگرینی کامشان را تلخ می کند اما برجامی که متنش را نخوانده اند نه!




طبقه بندی: به رنگ سیاست، 
برچسب ها: سلفی حقارت، موگرینی، مجلس، برجام، اصلاحات، لیست امید، غربزدگی،
ارسال در تاریخ جمعه 20 مرداد 1396 توسط عقل کل
(تعداد کل صفحات:47)      [1]   [2]   [3]   [4]   [5]   [6]   [7]   [...]  

قالب وبلاگ