تبلیغات
افاضات عقل کل - برداشت نادرست از یک اصطلاح
چندی پیش صدا و سیما در گزارشی با عنوان «بدون تعارف» به گفتگو با مداحی انقلابی نشست.مداحی ولایتمدار که به خاطر موضع گیری های سیاسی اش ،خار چشم فتنه گران است. اما در این گفتگو مداح محترم سخنی بر زبان آورد که برداشتی نادرست از یک اصطلاح بود که باید مورد تصحیح واقع شود.

ایشان در جواب خبرنگار که پرسید «می گویند که انتقادهای شما گاهی خیلی شدید است و گاهی می شود گفت انتقاد نیست ،ناسزاست»

گفته بود: «ما سیاست را از آقایمان یاد گرفتیم اباعبدالله علیه السلام یک وقت لازم است که مطرح کند و بگوید هیچ چیزی از دین نمانده و من دارم خروج می کنم از مدینه و می روم به سمت کربلا، ولی یک جایی می رسد حضرت می فرماید یابن الدعیه!.. خب از امام حسین(ع) ایراد بگیرید چرا از من ایراد می گیرید؟...این چیزهایی که من می گویم؛ تازه چیزی هم ما نمی گوییم چرا این ها (یاوه گوها و مخالفان) هر چی دلشان می خواهد می گویند و بعد می گویند به ما نباید کسی حرفی بزند.»

بعد از این گفتگو بعضی ها واکنش نشان دادند. برخی واکنش ها از روی بغض نسبت به موضع گیری های سیاسی آن مداح بود و بعضی دیگر، تذکری دلسوزانه و برادرانه بود. آنها که از روی بغض و اغراض سیاسی واکنش نشان دادند که تکلیفشان معلوم است زیرا کسانی که نسبت به حرمت شکنی عاشورای 88 بی تفاوت بودند یا حتی حمایت کردند چگونه می توانند اکنون نگران سخن یک مداح شوند؟ ساکتین و حامیان حرمت شکنان عاشورای 88 را چه جای نگرانی برای امام حسین علیه السلام؟!

اما آنان که برادرانه تذکر دادند واکنشی بجا و صحیح بود. به عنوان نمونه، معاون فرهنگی قوه قضائیه ،برادرانه و دلسوزانه واکنش نشان داد و تذکر مناسبی داد و گفت:

«مداحان هنرمندان دینی هستند؛ لذا نباید جامعه مداحان را تضعیف کرد. برخی که اراده‌های دیگری دارند و به دنبال مقاصد دیگری هستند با تمسک به بعضی ضعف‌ها و اشتباهات برخی از آنان با جامعه مداحان حمله می‌کنند و این از اشتباهات بزرگی است که مرتکب می‌شوند... اما بدنه جامعه مداحان نیز باید مراقب باشند. این سخنان دو جنبه دارد و اگر یکی شنیده شود و دیگری مغفول ماند مخاطب را با قضاوت اشتباه روبرو می‌کند. جنبه اول آنکه نباید اجازه داد جامعه مداحان تضعیف شود، اما جنبه دوم آنکه خود مداحان باید مراقبت کنند اشتباه نکرده و در صورت بروز باید تذکر داد که این امر را جبران کنند. مثلا اخیرا شنیده شد مداحی محترم، باسابقه و انقلابی در رسانه ملی سخنی بر زبان آورده است در پاسخ به این سوال که چرا در مجالس ناسزا گویی می‌کنید؟ وی در جواب گفته است زیرا به امام حسین (ع) اقتدا می‌کنیم. نستجیر بالله آیا امام حسین (ع) نیز فحش می‌داد؟ باید همین جا گفت این مداح محترم اشتباهی کرده و سخنی گفته که باید جبران کند؛ اما نباید به جایگاه وی حمله کرده و وجهه او را خرد کنید. برچسب های مختلفی نظیر بی سوادی، به راه انداختن امپراطوری و... به وی بزنیم؟ این کار غلط است، اما باید فوراَ تذکر داد این سخن غلطی است و از وی بخواهیم اشتباه بزرگی را که مرتکب شده جبران کند. استنباط از رفتار امام معصوم (ع) کار مجتهدان است و شما نباید به استناد رفتاری که برای شما متشابه است و وجه آن را نمی‌دانید، برداشت غلطی داشته و با استناد به رفتار امام حکم دهید که ناسزاگویی و فحاشی جایز است. اما پاسخ آن چیزی که مطرح شد در مورد ناسزا گویی امام علیه السلام، ایشان یک کلمه فحش و سب ندارند. باید بدانیم فرق است میان فحش و سب با لعن و نفرین. به عنوان مثال وقتی که حر بن یزید راه را بر ایشان بست و اجازه هر گونه حرکتی نداد، فرمودند از ما چه می‌خواهی؟ مادر به عزایت بنشیند. این نفرین است و به هیچ وجه فحش و ناسزا نیست؛ مثل مرگ بر آمریکاست که بر زبان ماست و نفرین امام مستجاب است و همانطور که می‌دانید نفرین ،دعا علیه کسی است. در نتیجه مرگ حر قطعی بود چه بر می‌گشت و چه برنمی‌گشت. خدا به وی توفیق داد. امام علیه السلام، امام هدایت است و نفرین نیز برای هدایت است تا تلنگری باشد برای به خود آمدن کسانی که راه را اشتباه می‌روند تا به خود آیند. این تلنگر موجب شد احساس حر بن یزید غلیان کند و عصبانی شود، اما ادب کرد و مورد عنایت الهی قرار گرفت پس نباید گفت امام به کسی ناسزا گفته است.. امام حسین (ع) روز عاشورا فرمودند: ان الدعی بن الدعی قد رکز بین اثنتین بین السلة و الذلة؛ دعی در زبان عربی یعنی کسی که خوانده شده است و چقدر این زبان فخیم و سنگین است چرا که این اصطلاح یعنی خوانده شده. معنا در اصل همان زنازاده است اما با لفظی فخیم و کنایی ارائه شده است. ما در ترجمه آن؛ به اشتباه می‌گوییم زنا زاده پسر زنا زاده و در زبان فارسی نیز با تعابیری مزین به ادب باید این مضامین را بر زبان آورد. امام حسین(ع) حقیقتی را بیان می‌فرمایند که این فردی است که پدرش معلوم نیست و به نام دیگران او را خوانده‌اند و پسر کسی است که او نیز پدرش معلوم نیست و در اینجا ایشان قصد دارند بیان فرمایند که ای لشگر یزید بدانید کسی که در پی او رفته‌اید کیست و چگونه آدمی بوده است. پس این معنای دعی است؛ حال آیا این فحش به شمار می‌رود، آیا متوجه هستیم چه می‌گوییم؟.»

ائمه معصومین علیهم السلام قرآن ناطق هستند. در قرآن برای بیان برخی احکام و روابط خانوادگی و ضروریات اجتماعی ، تعابیری آمیخته با حیا به کار رفته است و هیچگاه از کلمات صریح و آشکار که بیانگر موضوع باشد استفاده نشده است.امام حسین علیه السلام نیز به پیروی از قرآن ،آنجا که مجبور می شوند حقیقتی ناخوشایند را بیان کنند با تعابیری آمیخته با حیا بیان می کنند.

روایات متعددی از ائمه معصومین در پرهیز از ناسزاگویی آمده است از جمله اینکه : مولا علی علیه السلام خطاب به قنبر- كه مى خواست به كسى كه بدو ناسزا گفته بود، ناسزا گوید - فرمود: آرام باش قنبر ! دشنامگوى خود را خوار و سرشكسته بگذار تا خداى رحمان را خشنود و شیطان را ناخشنود كرده و دشمنت را كیفر داده باشى.

اهل بیت علیهم السلام اسطوره های ادب و حیا بودند و در کاربرد کلمات ،نهایت عفت کلام را رعایت می کردند و از پیروان خود نیز انتظار دارند که اینگونه باشند. ما نیز به پیروی از اهل بیت(ع)، هیچگاه دهان به ناسزا باز نمی کنیم اما در عین حال از موضع گیری انقلابی در برابر دشمنان اسلام و فتنه گران نیز دست برنمی داریم.




طبقه بندی: حرف حساب، 
ارسال در تاریخ شنبه 1 آبان 1395 توسط عقل کل

قالب وبلاگ