اتوبوس آتش می گیرد، هواپیما سقوط می کند، قطار از ریل خارج می شود، تصمیمات غلط اقتصادی گرفته می شود، منافع ملی فدای منافع حزبی می شود، آسیب های جانی و مالی در فتنه به مردم وارد می شود، حرمت عاشورا شکسته می شود و ده ها و صدها اقدام نامعقول در کشور انجام می شود اما اکثر قریب به اتفاق مسئولین مربوطه ،اشتباهاتشان را نمی پذیرند و حتی حاضر به یک عذرخواهی خشک و خالی هم نمی شوند و در مقابل یا به توجیه اشتباهاتشان می پردازند یا دست به فرافکنی می زنند و خطایشان را گردن رقیب و مخالف خود می اندازند.
گویا برای بعضی ها عذرخواهی کردن از جان دادن هم سخت تر است!

اخیرا هم که جناب رئیس جمهور در سخنانی کاملا مدبرانه و مودبانه! از کلماتی استفاده کرد که بهتر بود قبل از به زبان آوردن آن ،لباس روحانیت را برای لحظاتی از تن در می آورد تا این نوع ادبیات به پای ملبسین به این لباس که باید الگوی اخلاق و ادب در جامعه باشند نوشته نشود.

و بعد هم به جای عذرخواهی کردن،به توجیه این کلمات پرداخت و گفت: «مخاطب من منتقدین و مخالفین نبودند بلکه کسانی بودند که صرفا به دنبال تخریب و کارشکنی هستند و مدتی است که از اتاق فکر به اتاق عملیاتی وارد شده اند.»

منتقد کسی است که از عملکرد دولت انتقاد می کند و انتقادش را به زبان می آورد، مخالف هم کسی است که دولت را قبول ندارد و مخالفتش را بر زبان جاری می کند، اما تخریب کننده و کارشکن کسی است که آنقدر قدرت و نفوذ دارد که می تواند با حرف و عملش در مسیر فعالیت دولت سنگ اندازی کند مثل کسی که بتواند با سخن یا عملش جان کری را تحت فشار قرار دهد تا در مقابل خواسته های ظریف کوتاه نیاید!

اگر از نظر رئیس جمهور چنین افراد بانفوذ و قدرتمندی در کشور وجود دارند که با سخن و عملشان می توانند در مسیر اقدامات دولت کارشکنی کنند کار عاقلانه این است که آنها را به دستگاه قضایی معرفی نموده و از آنان شکایت نماید تا جلوی کارشکنی آنها گرفته شود. وگرنه اگر ده ها برچسب بی ادبانه دیگر هم نثار آنان نمایند دردی از مردم دوا نمی شود جز اینکه رکورد اولین رئیس جمهوری که در سال اول ریاست جمهوری اش بیشترین حاشیه سازی را داشته است به نام آقای روحانی ثبت می شود.

فرهنگ عذرخواهی در کشور و بالاخص در بین مسئولین باید نهادینه شود. مسئولین باید اخلاق کودکانه ای که اشتباهاتشان را تقصیر این و آن می اندازند کنار بگذارند و جرات پذیرش اشتباه و عذرخواهی صریح از مردم را داشته باشند و اصلاح این رویه نیاز به خط شکن دارد.
نیاز به حضور مسئولینی که قبل از پذیرش مسئولیت، ابتدا نفس خود را تزکیه کرده باشند و بعد به فکر گره گشایی از مشکلات مردم بیفتند.
نیاز به مسئولینی که فضایل اخلاقی در آنها ملکه شده باشد نه فقط یک نوع ژست و ظاهر سازی!



پی نوشت:

نیازی به رفتن به جهنم نیست! جهنم همین شرایطی است که برای ما ایجاد شده است. همین که مجبوریم یاوه گویی ها و اهانت های جان کری و وندی شرمن را تحمل کنیم و دم برنیاوریم.
همین که اشک را در چشمان پدر شهید احمدی روشن ببینیم که می گوید با شهادت مصطفی کمرم شکست و خواستار حفاظت از دستاوردهای هسته ای شود و ما سرمان را زیر انداخته و درست مثل اورانیوم 20 درصدی که آب شد از شرمندگی آب شویم!
همین که مذاکرات برای ما محرمانه باشد اما نتانیاهو جزء به جزئش را  بداند.
همین که آنقدر با جان کری نشست و برخاست کرده باشیم که افکار عمومی جهان ما را متهم به تذبذب  کنند...
جهنم جایی است که اجازه حرف زدن را از انسان بگیرند....



طبقه بندی: به رنگ سیاست،  حرف حساب، 
برچسب ها: روحانی، عذرخواهی، جهنم، رئیس جمهور، منتقد،
ارسال در تاریخ پنجشنبه 23 مرداد 1393 توسط عقل کل

قالب وبلاگ

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic