نسل شهدا؛ نسل اول و دوم و سوم ندارد ؛ حتی قرن اول و چهاردهم نیز نمی شناسد ؛ نسل شهدا مرامشان یکی است چون هدفشان یکی است.

نسل شهدا نسل بدهکاران است نه نسل طلبکاران!

نسل شهدا همه ی هستی شان را در طبق اخلاص می گذارند و تقدیم دین و آرمانشان می نمایند اما باز هم خود را بدهکار دین و انقلاب می دانند. 

روزی همچون سعید بن عبدالله در سال 61 هجری قمری خود را سپر می کنند تا مولایشان نماز ظهر عاشورا را اقامه نماید و آن گاه با شرمندگی می پرسند «ای پسر رسول خدا آیا راضی شدی؟»

و روزی دیگر همچون آن رزمنده ی تشنه لب در جبهه های غرب و  جنوب ایران در آخرین لحظات ؛ با پروردگار خویش نجوا می کنند که «خدایا این جان ناقابل را از ما بپذیر» و به همرزمان سفارش می کنند که نگذارید حرف امام زمین بماند.

این مرام نسل شهداست. نسلی که هیچ گاه خود را طلبکار دین و انقلابشان نمی دانند. هیچ گاه طلبکارانه نمی پرسند انقلاب برای ما چه کرد؟ همیشه از خود می پرسند من برای دین و انقلابم چه کردم؟ و همین یک سوال ، زندگی شان را زیر و رو می کند و سبک زندگی شان را تغییر می دهد.   

فرقی نمی کند نسل دوم باشند یا نسل سوم. روزی چمران می شوند و برای دین و عقایدشان ؛ تحقیقات فیزیک پلاسما را رها می کنند و به سنگرهای ایران و لبنان می روند و روزی رضایی نژاد و احمدی روشن می شوند و در سنگر هسته ای ؛ خاری می شوند در چشم دشمن.

نسل شهدا اهل جهادند؛ جهاد مستمر. این گونه نیستند که دهه ی 60 اهل جهاد و مبارزه باشند و دهه ی 80 و 90 عوض شدن زمانه را بهانه کنند و به دنبال زندگی شان بروند ؛ دهه ی 60 سوپر انقلابی باشند و دهه ی 80 دنیاطلب ؛ یا وقتی جوان اند شب و روزشان را جهادگونه بگذرانند و وقتی پا به سن گذاشتند اهل عافیت شوند. نسل شهدا لحظه لحظه ی زندگیشان جهادی است و خداوند نیز بی حساب و کتاب جان کسی را نمی خرد؛ پاداش جهاد ،شهادت است.

نسل شهدا اهل تلاش و توکل اند. نه توکل شان آنها را از تلاش باز می دارد و نه تلاش شان آنها را از اتکاء به خداوند غافل می سازد و این همان رمزی است که معجزه می کند، لذا نسل شهدا کاری را که دیگران بر طبق محاسبات مادی و عقل دنیایی، ناممکن می دانند ممکن می سازند.

 تاثیر گذارند نه تاثیرپذیر. منتظر نمی نشینند تا محیط و اطرافیان ؛ آنها را بسازند، از زمین و زمان گلایه ندارند؛ به جای اینکه دائم نق بزنند و محیط و اطرافیان را مانع کسب تقوا بدانند ؛سعی می کنند تا آنجا که می توانند محیط و اطرافیانشان را بسازند.

 به وعده های الهی یقین دارند چنان قرآن را زمزمه می کنند که گویی همین الان به طور ویژه بر آنان نازل شده است.

همرنگ جماعت نیستند آنها همرنگ حسین اند همرنگ عباس (ع) و علی اکبر(ع). عهدی ازلی با امام حسین (ع) دارند و هر روز با خواندن زیارت عاشورا از خود می پرسند آیا به عهد ازلی خویش با حسین(ع) وفا کرده اند؟

نسل شهدا اهل انقطاع اند و توسل. آن گاه که همگان بن بست را نشان می دهند آنها خالصانه از پروردگارشان طلب گشایش می کنند،یک «یازهرا» می گویند و راهگشا می شوند. 

آنها اهل توبه اند و انابه؛  واجبات و محرمات که جای خود دارد از انجام مکروهات و ترک مستحبات نیز استغفار می کنند.

 اهل دردند؛ دغدغه جهانی دارند؛ فقط چند متر دور و برشان را نمی بینند تا اگر روال زندگی شان بر وفق مراد بود خیالشان راحت باشد و کاری به دیگران نداشته باشند؛ با دردهای شخصی خویش راحت کنار می آیند اما آنچه خوابشان را پریشان می کند درد مظلومان است به وسعت جهانی.  

نسل شهدا سبک زندگی شان را طوری انتخاب می کنند که سبک مرگشان چیزی جز شهادت نباشد. «اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد و مماتی ممات محمد و آل محمد.»




طبقه بندی: حرف حساب، 
برچسب ها: شهدا، شهادت، دفاع مقدس، انقلاب،
ارسال در تاریخ دوشنبه 1 مهر 1392 توسط عقل کل

قالب وبلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic